Εκτύπωση

Η γειτονιά είναι η λύση....

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(11 ψήφοι, μέση τιμή 4.64 από τα 5 αστέρια)
pwleitai

Δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε με τα αυτονόητα: Ζούμε σε μια χώρα υπό ξένη κατοχή, οι «αγορές» μέσω των ντόπιων λακέδων τους μας κυβερνάνε και μέρα με τη μέρα τη βυθίζουν στο σκοτάδι!

Κι όποιος νομίζει ότι το κάνουν από πονοψυχιά είναι βαθιά νυχτωμένος.

Το «Ελληνικό πείραμα» δεν πιστεύω ότι συνδέεται με το χρέος. Άλλωστε όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν χώρες που χρωστάν στις αγορές τα κέρατα τους. Έχω την πεποίθηση ότι συνδέεται

με τα 1000 τρισεκατομμύρια δολάρια αδιάθετων κεφαλαίων τα οποία δεν βρίσκουν ασφαλείς, δηλαδή υπερκερδοφόρους επενδυτικούς παραδείσους. Το Ελληνικό πείραμα είναι η προσπάθεια των αγορών να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τον εθνικό πλούτο των χωρών, από το υπέδαφος έως τα νερά και την ενέργεια, κι από τα στρατηγικής σημασίας λιμάνια κι αεροδρόμια μέχρι τα ιδιαίτερου φυσικού κάλλους μνημεία της φύσης –παραλίες, νησιά!. Κι αυτό που γίνεται για πρώτη φορά -εξού και η λέξη "πείραμα"- είναι οτι δεν τα παίρνουν με το ζόρι: εμείς τους τα δίνουμε τζάμπα, και τους λέμε κι ευχαριστώ από πάνω...

Έχω όμως βαρεθεί τις αναλύσεις: Μ’ έχει κουράσει ο Έλληνας που «αντιστέκεται» απ’ τη κουζίνα του καθαρίζοντας κρεμμύδια για το μεσημεριανό φαγητό, ο Έλληνας που αντιστέκεται για ένα δίωρο κραδαίνοντας το συντεχνιακό πανό του, και φωνάζοντας συνθήματα για το δικό του δίκιο. Μ’ έχει κουράσει αυτός ο γραφικός συνδικαλιστής που κόπτεται για τα προνόμια της συντεχνίας του και όχι μόνο δεκάρα δεν δίνει για τους υπόλοιπους αλλά θεωρεί και δεδομένο ότι «πρέπει να στηρίξουν τον αγώνα μας οι παραγωγικές τάξεις».

Αναρωτιέμαι: πως πρέπει να οριοθετηθεί η αντίσταση των πολιτών στην λαίλαπα? Αφού από τους «προδότες», τους λακέδες και τις συντεχνίες δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά πράγματα πως μπορώ να κάνω σοβαρή αντίσταση? Η πρόταση του ΚΚΕ για ανυπακοή, όπως και των άλλων ομάδων της αριστεράς για την μη πληρωμή των χαρατσιών είναι μια λύση για περιορισμένες κοινωνικές ομάδες, αφού όποιος είναι δημόσιος υπάλληλος του τα κρατάν από τον μισθό του ενώ ο ελεύθερος επαγγελματίας που δεν θα πληρώσει δεν μπορεί να πάρει φορολογική ενημερότητα, δεν μπορεί να σφραγίσει τιμολόγια, κι άρα δεν μπορεί να «επιχειρεί»…

Τι μπορούμε να κάνουμε?

Έχω βαθιά πίστη (αν και η πίστη γενικά δεν είναι το φόρτε μου) ότι η λύση βρίσκεται στην αναγέννηση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Να μάθουμε ξανά να προστρέχουμε στις δυσκολίες του διπλανού μας, ν’ ακούμε τους ψυθίρους του (σήμερα έχουμε σταματήσει ν' ακούμε ακόμα και τις κραυγές του). Βγάζω το καπέλο σ' αυτούς τους πολίτες της Βέροιας, οι οποίοι μαζεύονται πολλοί μαζί στην είσοδο πολυκατοικίας ανθρώπων που τους έχουν κόψει το ρεύμα που αποδεδειγμένα δεν είχαν να πληρώσουν και μέσα στην αναμπουμπούλα παραβιάζουν την χελώνα και το επανασυνδέουν. Έτσι και ο παππούς των 300€ σύνταξης έχει ξανά ρεύμα, και οι νομικές συνέπειες δεν μπορούν να καταλογιστούν συγκεκριμένα…

17-01Είναι σημαντικό να «πληγώσουμε τις αγορές». Αν και ο μύθος με το barcode και την χώρα προέλευσης δεν ισχύει απόλυτα (κυκλοφορεί ευρέως στο ιντερνέτ ότι προϊόντα με barcode που ξεκινάει από 520 είναι ελληνικά, το οποίο δεν ισχύει: το 520 καθορίζει μόνο τον οργανισμό-μέλος που χορήγησε τον κωδικό της εταιρίας, δηλαδή το gs1greece.org), ωστόσο σε μεγάλο ποσοστό ισχύει. Πράγμα που σημαίνει ότι η επιμονή σε προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα, ακόμα κι αν μπορεί (λέμε τώρα) να είναι κατά τι ακριβότερα –που δεν θα έπρεπε μιας και το κόστος των μεταφορικών δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει δεν είναι το ίδιο- μας βάζει πάλι σε μια διαδικασία αλληλεγγύης: περισσότερα ελληνικά προϊόντα σημαίνει περισσότερες θέσεις εργασίας που με τη σειρά τους σημαίνουν περισσότερα χρήματα στον κοινωνικό μας ιστό: τα χρήματα από τις αγορές σας δεν βγαίνουν έξω με την μορφή κέρδους για να επιστρέψουν ξανά ως δάνεια!

Και πως θα το πετύχουμε αυτό? Η ταπεινή μου γνώμη με οδηγεί στην επανενεργοποίηση των μικροκοινοτήτων: Η πόλη, η συνοικία, η γειτονιά! Παγκοσμιοποίηση αυτοί? Μικροκοινότητες εμείς....

Την δεκαετία του ’80 συντελέστηκε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα: Η αφαίμαξη της γειτονιάς από κάθε είδους μικρομαγαζάτορες. Ο κόσμος, μικρόνοα θύματα του εφήμερου κέρδους, άρχιζαν να ψωνίζουν από τα μεγάλα πολυκαταστήματα με το διάτρητο επιχείρημα ότι ήταν φθηνότερα. Την ίδια στιγμή, αντάλλαζαν τις λίγες δραχμές διαφορά (που όλοι ξέρουμε πως επιτυγχάνεται: καπέλο στους παραγωγούς, απαιτήσεις τεράστιων εκπτώσεων, ενοικίαση ραφιών με τεράστια ποσά, πληρωμές μεταχρονολογημένες 6-12 μήνες, μεροκάματα πείνας στους υπαλλήλους) με τον μαρασμό της γειτονιάς, της συνοικίας, ακόμα-ακόμα και της περιοχής που θεωρείται εμπορικό κέντρο σε κάθε πόλη. Σκεφτείτε μόνο πόσα χρήματα χάνονται καθημερινά από τον κοινωνικό ιστό της Καβάλας ψωνίζοντας από τις πολυεθνικές και τας παραφιάδες αυτών: σκεφτείτε πόσα χρήματα έχουν χαθεί μόνο από ενοίκια καταστημάτων στις γειτονιές που μαράζωσαν τα τελευταία 30 χρόνια, χρήματα που θα κυκλοφορούσαν μέσα στη πόλη, χρήματα που θα στήριζαν και τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Αρθρείστε το μικρό ομολογουμένως κύκλο εργασιών όλων των συνοικιακών καταστημάτων και αναλογιστείτε αν λείπουν αυτά τα χρήματα. Και πόσες θέσεις εργασίας χάθηκαν, κι όλοι αυτοί που τις έχασαν μοιραία εντάχτηκαν στο πελατειακό σύστημα των πολιτικών για μια θεσούλα στο δημόσιο. Τώρα, οι γειτονιές ερήμωσαν κι έχει μείνει ένα μαγαζάκι σε κάθε γειτονιά που σου πουλάει για χρυσάφι ότι έχεις ξεχάσει να πάρεις από το αγαπημένο σου πολυκατάστημα (και καλά σου κάνει…)

Το να στραφούμε ξανά στις γειτονιές, να στηρίξουμε τον φούρνο του κυρ Τάσου, το μπακάλικο της κυρα-Φωτεινής το τσαγκάρικο του κυρ Μανώλη είναι υποχρέωσή μας στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε: και η ελάχιστη εξιλέωση για το έγκλημα που αφήσαμε να γίνει: Αφού πουλήσαμε, χρόνια πριν, την καθημερινότητα μας στα ξένα τραστς, τώρα είναι ώρα να την ξαναπάρουμε πίσω! Τώρα που κινδυνεύουμε να μας αλώσουν και την χώρα μας, κι εμάς τους ίδιους…

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Η γειτονιά είναι η λύση....Kώστας Αθανασάκης 04-10-2011 09:55
Καλά τα λές Τόλη αλλά δυστυχώς είσαι-είμαστε σταγόνα στον ωκεανό.
Το έγκλημα που αναφέρεις ήταν εν μέρει αναπόφευκτο, για μένα ας πούμε στα μη φαγώσιμα είναι λογικό να κυνηγάς το φθηνότερο και ούτως ή άλλως στο λιανικό εμπόριο θα ήταν αναχρονιστικό και αναποτελεσματικ ό να μπαίνουν περιορισμοί, αλλά το πρόβλημα προυπήρχε στο μυαλό των γονέων μας.
Δεν αγαπούσαν τον επαγγελματία απο πριν. Εξ΄ορισμού όποιος είχε μαγαζί είχε λεφτά, μπορεί να ήταν και αλήθεια δεν ξέρω, πάντως είμαι σίγουρος οτι εκείνες τις εποχές οι περισσότεροι τα λεφτά τους τα έκαναν με προσωπικούς κόπους και πολλή (πολλή όμως) δουλειά. Τον επαγγελματία τον ζήλευε ο αγρότης, ο εργάτης, ο δημόσιος υπάλληλος και ήθελε να τον δεί να φτωχαίνει. Και τα κατάφεραν. Τώρα ας πάνε όλοι μαζί απο τον βουλευτή στον Μαρινόπουλο και τούμπαλιν να παρακαλέσουν για να πάρουν τα παιδιά τους στη δουλειά. Για κανένα εξαμηνάκι, stage και 600€, μη παίρνουμε και θάρρος.
 

2009©Kavalacity.net