Εκτύπωση

Εμείς εδώ θα είμαστε, ξάγρυπνοι, αλλά εδώ...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

antistasi

Γεια σου άγνωστε φίλε!
Διάβασα την χθεσινή επιστολή σου, τα σχόλια των αναγνωστών, και συννέφιασα… Καταλαβαίνω πως αισθάνεσαι. Λίγο φιλότιμο να έχει ο άνθρωπος, τέτοιες σκέψεις του επιβάλλει το βλέμμα των παιδιών του…

Κι έτσι θα σκεφτόμουν κι εγώ κι όλοι μας, αν δεν υπήρχε η υπέροχη ιδέα της συλλογικής συνείδησης… Βλέπεις, φίλε μου, εκτός από την μοναξιά του προσωπικού μας δράματος υπάρχει και το δράμα της διάρρηξης του κοινωνικού μας ιστού, του μοναδικού μέσου επιβίωσης αυτού του ιδιαίτερου πλάσματος που λέγεται άνθρωπος.

Από πόσα πράγματα στο παρελθόν δεν επιβίωσε το μικρό άτριχο θηλαστικό: πείνα, αρρώστιες, φυσικές καταστροφές, πόλεμους… Επιβίωσε? Με την στενή έννοια του όρου, όχι… Επιβίωναν πάντα, όχι οι άνθρωποι, αλλά οι συλλογικότητες του! Πολλοί, χιλιάδες, απεβίωναν ως ανώνυμες παράπλευρες

απώλειες στο βωμό της επιβίωσης του συνόλου, της ομάδας… Αγόγγυστα…

Ξέρω, φυσικά δεν είναι το ίδιο, σήμερα. Εδώ, μετά τη μεταπολίτευση επικράτησε το δόγμα του κτηνώδους ατομικισμού ως κοινωνική –αλλά και οικονομική- θεώρηση της ζωής. Ένα δόγμα που επέβαλε την σκληρότητα, την αλαζονεία και τον σταρχιδισμό ως μέσο κοινωνικής εξύψωσης, και δημιούργησε τα ανάλογα πρότυπα πετυχημένων επιβάλλοντας τα ως τηλεοπτική (ή και έντυπη) δηλητηρίαση. Η παραγωγικότητα, η εργασία με τα χέρια θεωρήθηκε παρακατιανή, το χώμα υποβαθμίστηκε στη κατηγορία της βρωμιάς, ο τριτογενής τομέας στην παρασιτική του εκδοχή, αποθεώθηκε ως τρόπος εύκολου κι ακούραστου πλούτου. Ποτέ πριν η χώρα σου, η πόλη σου, δεν είχε τόσους τεμπέληδες, τόσους άεργους που πλάσαραν εαυτόν ως πετυχημένο, και ποτέ ξανά δεν είχε τόσους θιασώτες υποτακτικούς που τους έβλεπαν από το μίζερο καβούκι του προσωπικού τους «ελλείμματος» και τους έτρεχαν τα σάλια.

Φταίει η πολιτική? Φταίνε οι πολιτικοί? Δεν ξέρω να σου απαντήσω…

Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι σε όλες τις σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας μας, σε κάθε στιγμή που η κοινωνία μας τρέκλιζε ισορροπώντας πάνω σε πολλά και διαφορετικών αντοχών τεντωμένα σκοινιά, οι άνθρωποι του πνεύματος, των επιστημών, και γενικότερα το κομμάτι του κοινωνικού ιστού με ανώτερη παιδεία και κουλτούρα, άρα και μεγαλύτερες δυνατότητες για ανάλυση, κρίση, και αντίσταση στα τεκταινόμενα, ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν στάθηκε στο ύψος του, και ποίησαν την νίσσαν

Τι να πρωτοθυμηθώ? Την αριστερή διανόηση που δεν άντεξε το ραβδί της Κίρκης που μετέτρεπε τους αριστερούς σε γουρούνια (θα έλεγα πασοκ, αν επιτρεπόταν οι ύβρεις στην αρθρογραφία) και τα παράτησαν για να «ιδιωτεύσουν» στην ησυχία του σπιτιού τους, προσποριζόμενοι τα προσωπικά τους «λύτρα» για την παρελθοντική τους δράση?… Το φοιτητικό κίνημα, θεωρητικά ότι πιο δυναμικό και προοδευτικό κομμάτι των σύγχρονων κοινωνιών, που την έπεσε στο ιδεολογικό ραχάτι που εξασφάλιζαν οι κοβες, οι κλαδικές και τα γραφεία, και μαζί με το μαύρο, την πρέζα, και την αδιαφορία των πολλών, το οδήγησαν στο τέλμα και το σημερινό χάλι? ...Τους "συνταγματικά κατοχυρωμένους σωτήρες των ψυχών μας, που με όπλο το ευαγγέλιο ρίχτηκαν στον επιχειρηματικό στίβο, και γέμισε τ' Άγιο Όρος καγιέν και παπαμάνατζερς, αντί για προσευχές και πνευματικότητα? Οι άνθρωποι στους οποίους είχαμε επενδύσει ν’ αλλάξουν τα πράγματα, όπου κι αν ανήκαν, ότι θεό και να προσκυνούσαν – Χριστό ή Μαρξ, την «έκαναν», φίλε μου…

Και τώρα, κι εσύ... (κι εγώ, φίλε, και σε μένα τα λέω...) Ήρθε η σειρά μας να παρατήσουμε τον κοινωνικό μας ιστό για χάρη του προσωπικού μας δράματος -ή συμφέροντος-. Έναν ιστό – η μάνα σου κι η κοπελιά στην εφηβεία σου, η κυρα-Μαρίκα η γειτόνισσα που σου ‘δινε ψωμί και μερέντα όταν ήσουν μικρός, ο παππούς σου που σε καμάρωνε όταν περνούσες στο Πανεπιστήμιο… Ο κυρ-Αντρέας που σου έφερνε στη λούφα τσιγάρα στη σκοπιά κι ο άγνωστος που έδωσε αίμα όταν χρειάστηκες τότε που χτύπησες με το μηχανάκι- γι αυτόν τον ιστό σου μιλάω! Επένδυσε πάνω σου, πλήρωσε φόρους, βιβλία και δασκάλους για να γίνεις αυτό που είσαι, (μην είσαι εγωιστής, δεν τα έκανες όλα μόνος σου: ο εγωισμός αυτός των απερίσκεπτων θα καταστρέψει και τα τελευταία ψήγματα της δωρεάν δημόσιας παιδείας που απέμειναν) ώστε να ρθει η ώρα και να τους τα ξεπληρώσεις! Με τη δουλειά σου, με το κόπο σου, με το χαμόγελό σου… να δώσεις πνοή στο τόπο που μεγάλωσαν και γέρασαν, να φέρεις την ελπίδα της Άνοιξης. Τώρα που μπαίνει ο δικός τους χειμώνας, σε ποιον να στραφούν για ν’ αντισταθεί στη λαίλαπα που φέρνουν οι οσφυοκάμπτες των αγορών? Εμάς είχαν, αλλά εσύ φεύγεις: βάζεις εικόνισμα το βλέμμα των παιδιών, και τραβάς να υπηρετήσεις ξένους «αφέντες» με την ελπίδα να σας αφήσουν να ζήσετε με μια σταλιά αξιοπρέπεια… πράγμα που δεν είναι και σίγουρο: οι γέφυρες, τα πάρκα κι οι σκουπιδότοποι της όποιας γης της επαγγελίας ήταν πάντα γεμάτα με ονειροπόλους αναζητητές της πληγωμένης αυτής αξιοπρέπειας…

Δεν είναι ότι θέλω να σε πείσω για τίποτα…έτσι κι αλλιώς το βάρος του σταυρού που σηκώνει ο καθένας είναι μη μετρήσιμο για οποιονδήποτε άλλον… Κάποια στιγμή όμως πρέπει να μάθουμε ν’ «ανατριχιάζουμε» στην θέα των πληγών των άλλων, ακόμα κι αν δεν μπορούμε να πονέσουμε όσο αυτοί…

Σε κούρασα, ε? Σταματάω εδώ και να με συμπαθάς για την πολυλογία μου, άλλωστε δεν μου ‘μειναν ούτε συντρόφοι ούτε εχθροί για να παλεύω, και μόνο τα κούφια λόγια μου απόμειναν…

Καλή τύχη σου εύχομαι, και μαζί με την αξιοπρέπεια που αναζητάς, εύχομαι να βρεις κι εκείνο το περίσσευμα της που φτάνει να καλύψει την πρότερη «παραίτηση» (αλήθεια, πόσο να είναι?). Τέλος από καρδιάς εύχομαι βρεις απαντήσεις για τα βλέμματα των παιδιών σου που θα χουν μεγαλώσει τότε, αν τυχόν και σε ρωτήσουν ποτέ για τον τόπο σου, τον τόπο τους…

Share

Σχόλια  

 
+2 #1 ΑΠ: Εμείς εδώ θα είμαστε, ξάγρυπνοι, αλλά εδώ...Κατερίνα Ελ 23-07-2011 15:19
τόση αλήθεια ,μπορούμε να την αντέξουμε; ....Καλό είναι ,να μη φύγει κανείς...να μείνουμε εδώ ,γιατί το εδώ , αν το εγκαταλείψουμε ,θα γίνει «εκεί» και μια μέρα θα ανήκει σε άλλους ....καλή τύχη σε όσους ''εγκαταλείπουν '' τον αγώνα και ναι ,εμείς θα είμαστε εδώ ,γιατί αγαπάμε αυτό τον τόπο ,γιατί έχουμε ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας ,γιατί εδώ δεν είμαστε ξένοι , γιατί θα περιμένουμε με αγάπη αυτούς που έφυγαν να γυρίσουν πίσω .Κάποιος πρέπει να σας περιμένει κι εσάς στην πατρίδα ...δεν νομίζετε ; Εμείς πάντως ,αν και άνεργοι ...ακόμα, δεν θα φύγουμε ...ευχαριστούμε αλλά δεν θα γίνουμε '''τεμάχια '' ξανά... www.dailymotion.com/video/xirx7e_yyyyyyyyyyyyyy-400-000-yyyyyyy_tv
 

2009©Kavalacity.net