Εκτύπωση

Σήκω-σήκω, κάτσε-κάτσε

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(37 ψήφοι, μέση τιμή 4.78 από τα 5 αστέρια)
politicians

Τι χρειάζεσαι για να είσαι πολιτικός τη σήμερον? Τι πάστα ανθρώπου μπορεί να κρύβεται πίσω από το τάδε ή δείνα αξίωμα στο συγκεκριμένο στίβο?

Είναι αλήθεια ότι στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας και οι φασιστικές συμπεριφορές από κάθε λογής φρουρούς της κομματικής πειθαρχίας περισσεύουν. Δεν υπάρχει μέλλον για το πρόβατο που θα βγει απ’ το μαντρί, τα υπόλοιπα πρόβατα θα το δώσουν χαιρέκακα στο λύκο, αν δεν το κανιβαλίσουν με χίλιους δυο τρόπους τα ίδια. Η ιστορία της αριστεράς είναι γεμάτη με τέτοιου είδους κανιβαλισμούς, εκπεφρασμένους με διαγραφές και διαπόμπευση έως απόπειρες δολοφονίας. Την σκυτάλη τελευταία την έχουν πάρει τα δύο mainstream κόμματα: οποιαδήποτε παρέκκλιση από την γραμμή

του κόμματος σημαίνει αυτομάτως διαγραφή… Δημαρά, Οικονόμου, Σακοράφα, Μπακογιάννη. Κουρουπλή, αιωνία η κομματική σας μνήμην (αλλά κάποια στιγμή να δούμε τι γίνεται και με την "μνήμη" των πολιτών...)

Κι εδώ είναι που στέκομαι απέναντι στα αρχικά ερωτήματα σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα: από τι πάστα πρέπει κανείς να είναι για να δέχεται να "μπει" στον "πολιτικό στίβο", αποδεχόμενος εκ των προτέρων την κομματική πειθαρχία και τις επιτροπές δεοντολογίας, πάνω από τα πιστεύω και τον αυτοσεβασμό του, και τις περισσότερες φορές πάνω από τα συμφέροντα των ανθρώπων που ορκίστηκε να υπερασπίζει/εται. Πόσο γελάω όταν ακούω να μιλούν για προσωπικές μάχες, με τον πολίτη στο επίκεντρο…Μην αυταπατάστε: στην καλοκουρδισμένη μηχανή του συστήματος δεν έχεις περιθώρια για προσωπικές μάχες. Η πρώτη μάχη εκτός στενής γραμμής, είναι και η τελευταία…

Αλλά οι παραπάνω διαπιστώσεις καθαρά θεωρητικό χαρακτήρα έχουν. Όταν παρατηρώ τις συμπεριφορές των εκλεγμένων σε θέση εξουσίας (για να μη βιαστούν να με κατηγορήσουν κάποιοι) στην ημερήσια διάταξη, αμφιβάλλω αν ποτέ είχαν τέτοια διλήμματα, κι αν είχαν, παλαιά, last year που έλεγε και η τηλεοπτική Νατάσσα. Γιατί την ίδια στιγμή που καταδικάζουν σε εξαθλίωση μεγάλες μάζες του πληθυσμού, την ίδια ώρα που οι γέροι κάνουν το σκατό τους παξιμάδι για να βγάλουν τον μήνα, επιδίδονται σε ένα όργιο καλοπέρασης και χλιδής με χρήματα του δημοσίου. Υπουργοί με κουστωδία παρατρεχάμενων υπερασπίζονται τα συμφέροντα της χώρας μας στα εξωτερικά, διαμένοντας σε σουίτες ξενοδοχείων που κοστίζουν ημερησίως της ετήσια σύνταξη του μέσου Έλληνα. Αντί να χρησιμοποιήσουν τις αεροπορικές γραμμές (ακόμα κι αν δεν έχει απευθείας πτήση, υπουργέ μου, κάντο όπως εμείς οι υπόλοιποι μ@λ@κ€ς, με ενδιάμεσους σταθμούς) που ακόμα και πρώτη θέση να είναι (που δεν θα έπρεπε: άνθρωποι που διαχειρίζονται χώρα με κρίση χρέους, δεν θα έπρεπε…), ούτε κατά διάνοια φτάνει το κόστος των lear jets και των ελικοπτέρων που χρησιμοποιούν για τις καθημερινές, συνήθεις, μετακινήσεις τους. Η ευκολία που ξοδεύουν 5ψήφιο νούμερο σε τραπεζώματα έρχεται σε αντίθεση με το όλο και φτωχότερο γεύμα που αναγκάζουν τον πολίτη που υπερασπίζονται… Είναι εξοργιστικό νούμερο το 3800€ για ρεύμα ενός μήνα (από 24/9/2010 έως 24/10/2010) στο πρωθυπουργικό γραφείο ενός τουρίστα πρωθυπουργού! 19εκ σε χαρτικά γραφείου και χαρτί υγείας είναι φυσιολογικά ετήσια νούμερα για τα υπουργεία, κι εξ αυτού συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα για το πόσο πολύ μας έχουν γραμμένους και χεσμένους.

Αλλά και στην καθημερινή τους ζωή «εκτός υπηρεσίας» η όλη τους συμπεριφορά αποπνέει μια ανωτερότητα σε σχέση με το μέσο πολίτη (κι εδώ φταίει κι ο πολίτης: ή γιαούρτια και πέτρες θα τους πετάει, ή υποτακτικός θα είναι).

Τελευταία μέρα της μουσικής παράστασης της ομάδας ήΧων αΘύρ, η υπόγεια αίθουσα των φυλακών του κάστρου ασφυκτικά γεμάτη… Οι καθυστερημένοι, αφού μας προειδοποιούν οι κοπέλες στην είσοδο πριν κόψουμε εισιτήριο, βλέπουμε την παράσταση όρθιοι, πλάι ή στο πίσω μέρος της σκηνής που βρίσκονται οι μουσικοί. Ξαφνικά εμφανίζεται ο Δήμαρχος με την σύζυγό του, (σσ: ανακαλώ Δήμαρχε, δεν ήταν η σύζυγός σας, και να με συγχωρεί η κυρία για το λάθος μου! περισσότερα στο σχόλιο...) και μετά από δίλεπτη αναμονή στη είσοδο το χώρου, εξασφαλίζονται δύο καρέκλες στις οποίες και κάθονται για να απολαύσουν την παράσταση... Μπορεί να είναι θέμα πρωτοκόλλου, μπορεί οι διοργανωτές να το αισθάνονται ως άρρητη υποχρέωση, ή μπορεί τα δύο νέα παιδιά που «παραχώρησαν» μετά από προτροπή την θέση τους κι είδαν την παράσταση όρθιοι να μην το ένιωσαν ως πρόβλημα… Ωστόσο θα περίμενα, Δήμαρχε, το αυτονόητο! Αυτό που θα μ’ έκανε να κάνω δεύτερη επεξεργασία για τις παραπάνω θέσεις μου. Αυτό που θα αποδείκνυε ότι δεν νιώθεις ότι διαφέρεις από τα παιδιά που σηκώθηκαν για να κάτσετε, από τον συνταξιούχο του ΟΤΕ την έβγαλε όρθιος δίπλα μου, από εμένα. Αυτό που θα θεωρούσα φυσιολογικό για τον κάθε –μη ηλικιωμένο ή μη ανήμπορο- πολίτη αυτής της πόλης: Να μην τις δεχτείς, να στείλεις τα παιδιά να ξανακάτσουν στη θέση τους, και να δείτε την παράσταση όρθιοι…

θα ήταν καλό στην αυτοκριτική που κάνεις -αν κάνεις- το βράδυ, σαν μένεις μόνος, να το δεις! Κι ό,τι αποφασίσεις…

Share

2009©Kavalacity.net