Εκτύπωση

Πόσα "πυραυλάκια"σου έμειναν?

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(9 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
MsPacMan

Ο προσδιορισμός της ηλικίας έχει, σαφώς, ψυχολογικό υπόβαθρο. Τα χρόνια περνούν διαφορετικά για τον καθένα, κι άλλο τρόπο έχουμε για να τα μετράμε στους άλλους, κι άλλον όταν πρόκειται για τα δικά μας.

Ένας καλός προσδιοριστικός παράγοντας είναι η νοσταλγία… Όταν θυμάσαι νοσταλγικά, πράγματα και καταστάσεις που έχουν παρέλθει πια ή τα συναντάς σπάνια μπροστά σου, τότε καταλαβαίνεις πως μεγάλωσες… Κι αυτό, γιατί ο κόσμος γύρω σου αλλάζει χωρίς να σε ρωτά… Μετανάστης χρόνου, σ’ ένα κόσμο που δεν είναι πια δικός σου μόνο…

Ταξιδεύοντας για Θάσο σήμερα (Δευτέρα...) το πρωί… THASSOS IV, παιδάκια να τρέχουν φωνάζοντας χαρούμενα αριστερά και δεξιά. Η TV χωρίς ήχο (!) δείχνει

video clips με τον Πλιάτσικα να περπατά σ΄ έναν δρόμο, κι εγώ έχω καρφωθεί να κοιτάζω το ξύλινο κιβώτιο με την EGA οθόνη ανάλυσης 480x320 (να βλέπεις τα πίξελς ευμεγέθη τετράγωνα) και τους δυο μοχλούς. Πρωταγωνιστεί στα τρέιλερς η Ms Pacman, που για χάρη της «κλάστηκαν» πολλές γκόμενες από εφήβους της γενιάς μου... Τα τρία φαντάσματα (Blinky, Pinky και Inky) που η «συμπεριφορά» και η πορεία τους στοίχειωνε τα videoπαιχνιδικά μας όνειρα, νύχτες που δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε από το «άγχος της επιτυχίας» την επόμενη φορά… Ο κίτρινος SUE, πάντα ιδιαίτερος, ξεχωριστός, αλλοπρόσαλλος… και μόνος…

Τώρα που τα «γραφικά» αναπαύουν τα μάτια μας σε HD αναλύσεις, και τα minimum requirements απαιτούν αυτάρεσκα 2GB RAM, μάταια τα χιλιοπαιγμένα trailers μας κλείνουν το μάτι… Το “Starring Ms Pacman” δεν συγκινεί κανέναν πια… Μόνο μικρά πιτσιρίκια καταδέχονται να βγάλουν, δωρεάν, την μανία τους στους μοχλούς, που ώ του θαύματος! Δουλεύουν ακόμη….

Υπάρχουν πολλές τέτοιες "αιτίες" πια τον τελευταίο καιρό, που με γεμίζουν έντονα μ' αυτό το συναίσθημα...

Η τυρόπιτα της "Γαρδένιας", η αρχέτυπη νοστιμιά της σφολιάτας έτσι όπως ήταν πάντοτε οι τυρόπιτες των σχολικών κυλυκείων μας στο δημοτικό, σερβιρισμένη στον κατάλληλο -ευτυχώς, μη ανακαινισμένο, ντεμοντέ- περιβάλλον, με τον αινιγματικό πλην ευγενέσταστο κυρ Δημήτρη -παππού πια- μόνο για τα παιδιά του να έχει ν' ανησυχεί...

Το γιούρτι του "Γούση", αυτό το κλασσικό έδεσμα "δουκών και μαρκησίων" των στάνεων και των βουνών, με την χοντρή, ξεκάθαρη πέτσα... το υπέροχα ξινό, που επιμένει να μας θυμίζει, σε πείσμα των επιδορπίων από αποβουτηρωμένο γάλα σε σκόνη ή των ομογενοποιημένων γλυκατζούρικων κρεμωδών "πραγμάτων" που βαφτίστηκαν "παραδοσιακά" (στην Ελλάδα, ότι δηλώσεις είσαι...) προς τέρψιν ανίδεων ουρανίσκων, ποιο είναι πραγματικά το γιαούρτι...

Η βιομηχανική μακαρονάδα της "Κων/πολης", καζανίσια μακαρόνια, ελληνικά -πιθανώς ΑΒΕΖ ή ΜΑΚΒΕΘ, βρασμένα πολύ καλά, και συνοδευμένα από μια κουταλιά σάλτσα από το κοκκινιστό που βρίσκεται στο διπλανό ταψί... Κι ας προστάζουν οι τηλεμποντρίνηδες λιγκουίνι αλντέντε με σάλτσα παπάγια και αγριοπάπαρα μέντολες...

- "Μη μου βάζεις σάλτσα μάστορα, είμαι χορτοφάγος, αλλά μην σκάς! μ' αρέσουν σκέτα"
- "Να σε βάλω απ' τα φασολάκια λίγο πατριώτη..." Και χαμογελάει...

Πολλά τέτοια μου γεννούν, πια, ίδια συναισθήματα... Μεγαλώνω, κι ο κόσμος ο δικός μου "μετακομίζει" σ' άλλες πλάτες, άλλες συνειδήσεις... Μακάρι να τον γουστάρουν... και νά 'χουν μνήμες τόσο γλυκές, τόσο πολύτιμες όσο κι εγώ...

 

ΥΓ: Στην επιστροφή, THASSOS VI, από Λιμένα. Κι άλλο κουτί, κι άλλη Ms Pacman... Δεν αντιστάθηκα καθόλου. Το πενηντάλεπτο έκανε ένα ξερό, ξύλινο ήχο την ώρα που έπεφτε στο κουτί, σημάδι ότι δεν είχε λεφτά μέσα... Έφτασα "στη 2η μπανάνα" πριν υποταχτώ στην προδιαγεγραμένη μοίρα μου, και το τελικό σκόρ έγραψε 63360!. Περήφανα εγκαταστάθηκε (μέχρι να βγει από το ρεύμα) στην πρώτη θέση των σκόρερς. Ο πιτσιρικάς όμως, που βαριεστημένος από τη διαδρομή με παρακολουθούσε, με αποτέλειωσε, όσο πιο γλυκά γινόταν...

"Θείο, πόσα "πυραυλάκια"* σου έμειναν?".....

 

* με αφετηρία τα πρώτα videogames που στην πλειοψηφία τους ήταν shoot 'em' up, με ένα τύπο διαστημόπλοιου να πυροβολάει εχθρούς, οι τότε πιτσιρικάδες ονόμαζαν τις "ζωές" που είχαν σε κάθε credit "πυραυλάκια". Με την πάροδο του χρόνου τα θέματα των ουφάδικων γίναν πιο πολύπλοκα αλλά ο όρος παρέμεινε...

Share

Σχόλια  

 
#1 Να κρατήσουμε τις μνήμες μας... να αντισταθούμε στο κατρακύλισμα...Απόστολος Ν. Σοφιανός 07-06-2011 23:08
Διαβάστε το, για να γευτούμε ξανά από την αρχή..."αρχέγον ες νοστιμιές" κόντρα στις ..."ομογενοποιη μένες, γλυκατζούρικες" και μπάσταρδες "Γεύσεις" που μας κατέκλυσαν οι...http://www .protagon.gr/?i =protagon.el.8e mata&id=7255
 

2009©Kavalacity.net