Εκτύπωση

Ο παλιός κι ο καινούργιος

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(11 ψήφοι, μέση τιμή 4.55 από τα 5 αστέρια)
paideia1

Από το χθεσινό άρθρο, το γράμμα του φιλανδού μαθητή, ένα πράγμα μου έμεινε πολύ έντονα χαραγμένο, κι ειδικά σήμερα, μετά την πολλοστή "άδεια για συνδικαλιστικούς λόγους" στα δημοτικά, δεν φεύγει από το μυαλό μου:

“Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι' αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες;”

Σκέφτομαι την εικόνα του παλιού δάσκαλου που έχει περάσει στο υποσυνείδητο μιας ολόκληρης γενειάς. Ένας σκληρός, δεσποτικός απόμακρος, αγέλαστος τιμωρός που μετρούσε

με καμτσικιές την γνώση. Μια μορφή που σαφώς εγκαταλείφθηκε και καλώς έγινε, μιας και οι μελέτες οι επιστημονικές προτάσουν άλλα μαθησιακά πρότυπα κι άλλες μεθόδους.

Ο προβληματισμός μου είναι με ποια μορφή "δασκάλου" τον αντικαταστήσαμε: Στο μυαλό αυτής της γενειάς (και των τουλάχιστον δύο προηγούμενων) θα μείνει μια αινιγματική φιγούρα ενός αδιάφορου για το παιδί ανθρώπου ο οποίος ακολουθεί τα πρότυπα και τις οδηγίες αρκεί να συμφωνούν μαζί του, ή αν έχει συμφέρον. Θα μείνει η φιγούρα του χαβαλετζή, που ενώ δείχνει να είναι κοντά στα παιδιά και να συμμετέχει στα κοινά τους, την ίδια στιγμή δεν εκτελεί το έργο για το οποίο πληρώνεται πλουσιοπάροχα: (Διαφωνείτε? Καλά κάνετε! Αλλά στον ιδιωτικό τομέα το κόστος ενός εργαζόμενου βγαίνει αν υπολογίσεις το ετήσιο κόστος του με τις πραγματικές ώρες δουλειάς, κι αν το βγάλετε αυτό για ένα δάσκαλο, θα δείτε ότι έχω δίκιο! Βέβαια στο δημόσιο ισχύουν άλλοι νόμοι, έξω από την πραγματικότητα!) Θα μείνει ο ωχαδελφιστής καθηγητής που με παντιέρα “θα τα μάθουν στα φροντιστήρια”, δουλεύει τόσο ώστε να εξασφαλίσει τη φήμη του "καλού", για να το εξαργυρώσει σε ιδιαίτερα, μαύρα από πολλές απόψεις κυρίως εκπαιδευτικές και κοινωνικές! Αν ήταν μόνο οικονομικές δεν θα μ' ένοιαζε τόσο.

Αυτή την αποκρουστική μορφή για έναν “δάσκαλο”, θα την συμπληρώνει πάντα μία-δύο φωτεινές εξαιρέσεις ανθρώπων φωτισμένων: όταν θα ακούνε “ΔΑΣΚΑΛΟΣ”, αυτούς θα έχουν στο μυαλό. (Και βέβαια για όλους, δεν θα είναι οι ίδιοι! Αλλά το γιατί ας μας το απαντήσει κάποιος πιο ειδικός). Οι υπόλοιποι, όσοι δεν ξεχαστούν, κι όσοι δεν διατηρηθούν στην μνήμη ως μισητοί, θα έχουν την εικόνα ενός δημοσιουπαλληλάκου που απλά έκανε την δουλειά του, με τον ίδιο βαριεστημένο τρόπο που την κάνουν οι περισσότεροι.

Καλά ρε συ, τί σ' έπιασε πρωί πρωί και τα βαλες με τους δασκάλους?” θα μου πεις....

Είχα στο Post-it πριν κανα μήνα, όταν την δεύτερη μέρα μετά την επιστροφή από τις διακοπές του Πάσχα (που είναι για τους μαθητές, κι όχι γι' αυτούς), κλείσαν πάλι τα σχολεία (μιλάω, για την πρωτοβάθμια...) για συνδικαλιστικούς λόγους :

“Ρε παιδιά, δεν μπορούσατε να την κάνετε την προηγούμενη βδομάδα που καθόσασταν??”

Σήμερα, ένα μήνα μετά, με δεδομένο το κλείσιμο των σχολείων σε καμια εβδομάδα, γιορτές, εκδρομές, με δεδομένο ότι, ενώ είστε υποχρεωμένοι δεν θα πατάει κανένας στο σχολείο μετά το κλείσιμο, και ως το τέλος Ιουνίου, και κανένας δεν θα σας βάλει χέρι, και κανένας δεν θα σας κόψει το μισθό, μου κάνετε πάλι συνέλευση!

Συνελευσιαστείτε, λοιπόν, και βγείτε να μιλήσετε κι εσείς για την επανίδρυση της παιδείας, να μας πιάσουν τα γέλια. Οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε στην μεταρρύθμιση της κάκιστης εκπαίδευσης μας, και εσείς (κυρίως, για τους συνδικαλιστές σας μιλάω) έχετε αποδείξει πολλά πράγματα μ' αυτές.

Share

2009©Kavalacity.net