Εκτύπωση

"Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα"

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(51 ψήφοι, μέση τιμή 4.86 από τα 5 αστέρια)

astegos-patriarxis

“Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα”, μου λέει η φίλη μου, η Άννα, απηχώντας μάλλον την άποψη του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων!

Ο κόσμος μας, και πολύ περισσότερο ο τόπος μας, και πολύ περισσότερο τούτες τις μέρες που «ο άνεμος μας κυνηγάει», έχει ανάγκη από πρότυπα, από ανθρώπους που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και μπαίνουν μπροστά από τα πρωτόκολλα παρακάμπτοντάς τα, ειδικά όταν αυτά «ακολουθούνται» κυρίως από πολιτικούς που χρωστάν πολλές απαντήσεις για το κατάντημα μας…

Όταν ο Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος ενθρονιζόταν 270ος Πατριάρχης, μαύρες πλερέζες κρέμασαν οι Θεολογικοί κύκλοι, τουλάχιστον στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο: Ο «πράσινος» Πατριάρχης δεν ήταν κι η καλύτερη επιλογή για τους κατεστημένους ορθόδοξους κύκλους και τις παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, οι δε ριζοσπαστικές τάσεις της Ορθοδοξίας που μόνο σε ακαδημαϊκούς κύκλους μπορούσες (!) να βρεις, πετούσαν την σκούφια τους από την χαρά τους. Είκοσι χρόνια μετά, και οι δύο αποδείχτηκε ότι έπεσαν έξω: Ο Βαρθολομαίος, παρότι έβαλε ζητήματα στην ατζέντα που κανένας άλλος δεν επρόκειτο να έβαζε, αποδείχτηκε «μικρός κίνδυνος» για τους πρώτους, και

«λίγος» για τους δεύτερους.

Παλιά ξινά σταφύλια, τα οποία δεν ενδιαφέρουν κανέναν πια, θα μου πείτε. Η επίσκεψη του στην Καβάλα του 2011, όμως ταιριάζει γάντι στις παραπάνω διαπιστώσεις που ούτε δικές μου είναι ούτε κι έχω καμιά πρεμούρα να υποστηρίζω, άλλωστε οι θεολογικές μου σπουδές, πέρα από την προσωπική μου "αναμόρφωση" (η αλήθεια είναι οτι έχω γίνει πιο δεκτικός επί τω δόγμα) κατέληξαν απλά ένα κομμάτι χαρτί σ’ ένα «φάκελο προσόντων», ούτε καν στον τοίχο της μαμάς που το πλήρωνε…

Στην Καβάλα του 2011, ήρθε, δέσμιος ενός αυστηρού πρωτοκόλλου, συνανεστράφην τους «πραιτωριανούς», συνέφαγεν με τους χορτασμένους, και φεύγει σήμερα έχοντας εκπληρώσει «τας υποχρεώσεις των», ένθεν και ένθεν. Κι άντε καλά η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να ακολουθήσει το επιβεβλημένο πρωτόκολλο και να τον φιλοξενήσει σαν αρχηγό κράτους, άλλωστε έχει πολλάκις αποδείξει ότι "δεν έχει"… Ο Πατριάρχης, ο συγκεκριμένος άνθρωπος που του έχουν χρεώσει έναν ριζοσπαστισμό «ασύμβατο» με την θεσμική του ιδιότητα δεν μπορούσε να βάλει τους συμβούλους του να μάθουν για την Καβάλα, για την κατάσταση της πόλης και των ανθρώπων της? Αν το είχε κάνει σίγουρα θα είχε μάθει ότι ο Δήμος ελλείψει χρημάτων δεν μπόρεσε να δώσει τα κουπόνια της Πρόνοιας το Πάσχα στους δικαιούχους και το «Χριστός Ανέστη» «των ελαχίστων αδερφών μας» δεν ήταν τόσο χαρούμενο όσο το δικό τους (ο πληθυντικός αφορά τους «ομοτράπεζους» του στα γεύματα), ότι ακόμα δεν έχει προσλάβει εποχιακούς γιατί δεν έχει χρήματα, ότι έχει «κόψει» σχεδόν όλες τις χρηματοδοτήσεις σε θέματα πολιτισμού, ότι οι μαθητές στα σχολεία ζεστάθηκαν από το πετρέλαιο που έβαλαν οι γονείς τους γιατί το «κράτος δεν έχει...»

Απέναντι σε μια τέτοια Καβάλα λοιπόν θα περίμενα από έναν ηγέτη «που έχει», μια πιο ταπεινή στάση, γεμάτη συμβολισμούς: Τι κόκκινα χαλιά κι αηδίες? Τι παράτες, και ταρατατζούμ, και γεύματα λουκούλλεια? Σας το ξανάπα ότι, από την "πολιτεία" τα περίμενα όλα αυτά, και «εν πολλοίς» ήταν κι υποχρεωμένη (εφόσον «δεν έχει») να τα κάνει. Θα περίμενα όμως  από τον αρχηγό 300 εκατομυρίων ορθόδοξων να περπατήσει επιδεικτικά εκτός χαλιού, να ανέβει στο βήμα, και συναισθανόμενος την απουσία των απλών ανθρώπων (κι αναζητήστε μόνοι σας το μήνυμα της απουσίας…) να πει στους "ανοικτοχέρηδες" επίσημους, ότι σε μια πόλη με 16000 ανέργους, με ρημαγμένη οικονομία, θα επιθυμούσε να δειπνήσει στο τραπέζι της αγάπης μαζί με όλους τους βασανισμένους και ασθενής αδελφούς του, καλώντας και τους υπόλοιπους συναγριδοφάγους (είχατε και στο χωριό σας σάλτσα παπάγια, φαρισαίοι…) να τον ακολουθήσουν. Εγώ σας το λέω, που δεν φημίζομαι για τα υποτακτικά μου, πρώτος θα έσκυβα και θα του φιλούσα το χέρι, που δεν το χω κάνει παρά στην γιαγιά μου και τη μάνα μου. Αυτή θα ήταν η αναγόρευση του ως πολίτης της καρδιάς του κόσμου κι όχι οι άχρωμες τελετές, οι σιελομουσκεμένοι τίτλοι, οι περιποιήσεις των "σαδδουκαίων και των αρχόντων", και οι εθιμοτυπικές επισκέψεις σε κέντρα αστέγων. Να δεις, πάτερ μου, πως αναβιώνει ξανά η έννοια του λαϊκού ήρωα, να δεις πως η εκκλησία αποκτά ξανά δυναμισμό που να θυμίζει τα πρώτα χρόνια, να δεις πως γεμίζει ξανά ο ναός (αν δεν τον αδειάσουν πάλι οι υφιστάμενοι). Αυτό λείπει από τον κόσμο, το ποίμνιο σας. Επισημότητες και παράτες και λούσα χόρτασε και δεν γουστάρει άλλο. Κι ίσως, εκτός από εμένα –εγώ δεν πιάνομαι- ίσως, λέω, τέτοια να ήθελαν από την επίσκεψή σας.

Αλλά, "αυτά τα πράγματα δεν γίνονται", λέει η Άννα… Κι εγώ προσωπικά την πιστεύω…

Share

2009©Kavalacity.net