Εκτύπωση

Πάσχα στο χωριό

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

provata

Αυτό το «κάθε χωριό κι εκκλησία» το έχει πληρώσει ακριβά η Βυζαντινή μουσική.

Κι η επίσημη Εκκλησία σιωπά μπροστά σ’ αυτό το έγκλημα. Πάσχα στο χωριό μετά από αρκετά χρόνια, και τα ηχεία-καραμούζες που τα βρίσκεις μόνο στους περίβολους των εκκλησιών, στα ψηλότερα σημεία των απανταχού ντάτσουν με εμπόρευμα, και στο Ανθή Καραγιάννη, μου το υπενθυμίζουν βασανιστικά: Ο μυθιστορηματικός Κακοφωνίξ, μεταμορφωμένος σε ηλικιωμένο πιστό σε τελικό στάδιο, προσπαθεί να κερδίσει την αθανασία της δικής του ψυχής υποβάλλοντας σε καλλιτεχνικά βασανιστήρια μέσω των αυτιών μας, την δική μας. Κι η επιτροπή, φουσκωμένα αρσενικά παγώνια, να  καμαρώνουν:

  • Καλά έ, μάχ’ δώσαμε για να τον πάρουμε απ’ τους Τσανιώτες. Γη κι ύδωρ τ' δίναν, αλλά εμείς ήμασταν δυνατότερ’ (ας μην έβανε ο γιος τ', τα καναβούρια στις κουμπάκες). Κι οι άλλοι μείναν μεγαλοβδομάδα με ψάλτη τον Κυρ-Μπάμπη τον μουγγό…

Και το σπίτι 30 μέτρα από την εκκλησία! Να μην μπορείς να γλιτώσεις με τίποτα! Τέτοιες ώρες

ευχόμουν να έβλεπα τηλεόραση. Είδες βρε? Υπάρχουν και χειρότερα απ’ το ν’ ακούς Πρετεντέρη...

Μόνο οι γιαγιάδες με  κώφωση είναι ευτυχισμένες και περήφανες:

  • «καλός εν ο παπάς μας αλλά δεν τα λέει καθαρά, δεν καταλαβαίνς τι λέγει» .
  • Είναι 200 χρονών θεία και δεν βγαίνει η φωνή του, Αλλά και να ‘βγαινε είναι στ’ αρχαία, τι θα καταλάβεις?
  • «Τι??»
  • «είναι μεγάλοςςς θεία»
  • «όιχ’ παιδούδι μ’, από το Γάζωρου είνι»
  • ΟΚ θεία, άστο…
  • «απ’ τα επροχτέ παιδούδι μ’, έτσ’ ακουσα»

Ο κόσμος βέβαια είναι ο σκληρότερος κριτής της εξελισσόμενης διαδικασίας. Σύγχρονη Ιερά εξέταση με βαφή Λορεάλ στο μαλλί κάτω από την μαντίλα, και άγνωστης προέλευσης πλην χειρίστης αισθητικής καρφίτσα στο πέτο να ψάχνουν απειλητικά ομαδόν όποιον θα πάρει ο χάρος που κρύβουν στο στόμα τους:

  • Για διε λουλούδια που έφερε η Τασία, μαραμένα είναι…
  • ΕΕεεε έτσι είναι Μαργούδα μ’, τα καλά τα κρατεί για τον αγαπητικό τς ,δεν ντρέπεται η παλιόγρια…
  • Ε όχ και παλιόγρια Νεραντζούλα μ’, ούτε πινήντα δεν είνι…
  • Καλέ τι πινήντα με λες, αφού στο ίδιο σχολείο πηγαίναμε…
  • Φταίει που το νηπιαγωγείο και το Λύκειο συστεγάζονταν Νεραντζούλα μ….
  • Η Ευτέρπ’ τ’  Μπαλώνα, μι είπι πως τουν έχ’ σπιτώσ’ το λεγάμενο στη Σαλουνίκ’ που να την κάψ’ ο Θεός, ούτε δεκαπέντε χρόνια δεν έχ’ ο μακαρίτς…
  • Αυτή τον έφαγε τον άνθρωπο, με την γλώσσα τς…
  • Απ τον καημό τ’ πέθανε, που ήταν στέρφα …
  • Σους τώρα όλες σας, έφτασε η σειρά μας να κοινωνήσουμε…

Κεντρικό ρόλο στο Πάσχα στο χωριό έχει η λειτουργία της Ανάστασης. Εδώ όλη η κατανυκτική ατμόσφαιρα των προηγούμενων ημερών δρα συσσωρευτικά μεταμορφώνοντας τους πιστούς σε αγγέλους: όλοι αγαπιούνται με όλους. Για κανένα τέταρτο (πριν το Χριστός Ανέστη), κατά την προσέλευση επικρατούν συνωμοτικές ματιές και χαμόγελα, από μακριά. Με το που χτυπήσει η καμπάνα –ο παπάς είπαμε δεν ακούγεται- κραυγές θριάμβου ανεβαίνουν από όοολο τον περίβολο της εκκλησίας εν μέσω κινέζικων βαρελώτων:

  • Χρόνια πολλά Ευτέρπη μ’,
  • Χριστός Ανέστη Νερατζιώ μ’,
  • έλα να σ’ ευχηθώ Μυγδάλω μ’,
  • άιντε και του χρόν’ Τασία μ’ μ’ ένα καλό παιδί, να συντροφευτείς βρε! Νέα είσ’ ακόμα…

Τσακα τσούκα τ’ αυγά, πυροβολισμοί και φιλιά στον αέρα μη βάψει με το Μαξ φάκτορ νούμερο 5 το ασβεστοκονίαμα για τελειωμένες πια μούρες, της Vichy. Μετά σιωπή! Από το επόμενο τέταρτο και μέχρι το πανηγύρι του 15αύγουστου, τα πράγματα θα επιστρέψουν στους παλιούς γνώριμους ρυθμούς και τις παλιές γνώριμες συμπεριφορές:

  • Καλή σ’ μέρα Τασία (πουτανάκ’, α πουτανάκ’)
  • Καλημέρα και σε σένα Ευτέρπη μου (φίδι, παλιόγρια, που να μη λιώνεις…)
  • Καλό δρόμο, καλή επιστροφή (στον αγύριστο να πας, κολασμένη)
  • Ευχαριστώ, εις το επανιδείν  (που να μη σώσεις να προφτάσεις να χωνέψεις το αρνί που έφαγες, παλιοσαύρα, κακοgαμημ€νη)

Το χειρότερο συναίσθημα όμως δημιουργείται από την ενδυματολογική παρέμβαση των γονιών στα πιτσιρίκια τους! Λιλιπούτειοι κουστουμάνθρωποι με παπιγιόν ή γραβάτες, στριμωγμένοι στα λουστρίνια τους να καρτερούν, με την λαμπάδα προτεταμένη, το θείο θαύμα που θα  τους γλιτώσει κι από τα δικά τους πάθη:

  • πρόσεχε άμα λερωθείς αλίμονο σου καημένε μου,
  • μην απομακρύνεσαι,
  • μη κάψεις τα μαλλιά σου με τη λαμπάδα!! με την ψιλή θα στα κόψω ύστερα,
  • μη χύσεις κεριά στο σακάκι σου,
  • Γιαννάκη, χαιρέτησε, παιδί μου, την κυρία Αμυγδαλιά… Αϊιιιιιιι το πιδούδι μ’, πόσο μεγάλωσε! Γλψσμάτσς…

και κοριτσάκια με μίνι τουαλέτες κι αντίστοιχα βασανιστήρια. Καλή ανάσταση και καλή λευτεριά, παιδάκια…

Μια διαφορετική οπτική για το Πάσχα στο χωριό της Ελληνικής επαρχίας, τελειώνει κάπου εδώ. Του χρόνου θα γράψω πάλι για το ίδιο θέμα, αυτή τη φορά  απ΄ την «κυκλική» οπτική που το βλέπει ο οβελίας

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Πάσχα στο χωριόΣωτήρης 25-04-2011 12:54
"Του χρόνου θα γράψω πάλι για το ίδιο θέμα, αυτή τη φορά απ΄ την «κυκλική» οπτική που το βλέπει ο οβελίας…"
Τόλη αυτό σαν απειλή ακούγεται..... χαχαχα
 

2009©Kavalacity.net