Εκτύπωση

Ο "τραγικός" Ιούδας

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(37 ψήφοι, μέση τιμή 4.70 από τα 5 αστέρια)

Θέλω ν’ αγιάσω και δεν μπορώ, μέρες που είναι. «Έλα ρε τόλη γράψε για τον Ιούδα κάτιιιι». Νιανιανιούνιανια… Ας εισάγω κι άλλα «καινά δαιμόνια»… Το κρίμα στο λαιμό σας.

ioudas1Ένα από τα μεγαλύτερα αναπάντητα για εμένα ερωτήματα είναι το γιατί ο Θεός διάλεξε τόσο περίπλοκο και επίπονο σχέδιο σωτηρίας του ανθρώπου. Στο δικό μου μυαλό, ένας παντοδύναμος θα μπορούσε (εδώ κοτζάμ φως γεννήθηκε με μια κουβέντα) με ενός τύπου φωνητικής εντολής να άρει τις αμαρτίες κόσμου. «Ο Θεός μπορεί, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να συμμετέχει ενεργά στη σωτηρία του» λένε, και μιας και δεν μπορεί να γνωρίζει ο άνθρωπος τι σκαρώνει ο Θεός (σωστόν), αποδεχόμαστε το σχέδιο της θείας οικονομίας ως έχει.

Αυτό το σχέδιο, προβλέπει θαυματουργή άμωμος γέννηση-διδασκαλία και θαύματα-προδοσία-σταύρωση-ανάσταση-σωτηρία! Συγχωρήστε μου το απλουστευμένο, γραμμικής εξέλιξης, σχήμα κι αποδεχτείτε το ως βάση για την συζήτηση. Καταστρωμένο λοιπόν προαιώνια, τέθηκε σε εφαρμογή περίπου 2000 χρόνια πριν, με τα γνωστά αποτελέσματα. Στα ανθρώπινα μας μάτια το σχέδιο αυτό προέβλεπε την προδοσία του Ιησού (άραγε γιατί χρειαζόταν κάποιος να προδώσει έναν Ιησού που τρεις μέρες πριν έμπαινε στα Ιεροσόλυμα θριαμβευτής, λουσμένος με βάγια? Κρυβόταν? Δεν ήξεραν που είναι? Δεν ήξεραν ποιος είναι?  Γιατί?) για να σταυρωθεί και να αναστηθεί εκπληρώνοντας έτσι το σωτηριολογικό σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Βέβαια, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ioudas-«Τη σωτηρία μας την πραγματοποίησε όχι η προδοσία του Ιούδα αλλά η σοφία του Χριστού» (Χρυσόστομος), «Ο Χριστός θυσιάστηκε από αγάπη για το ανθρώπινο γένος και δεν είχε βεβαίως ανάγκη κανενός προδότη, για να τον διευκολύνει… Φυσικά όλοι όσοι συνήργησαν στο έγκλημα της Χριστοκτονίας, έχει ο καθένας ακέραιη την ευθύνη του, όπως και ο Ιούδας.»(Αρχ Α Καραματζάνης) και πολλά άλλα, εμένα προσωπικά δεν με πείθουν καθ’ ότι αφήνουν πάρα πολλά νοηματικά κενά με την μετέπειτα δογματική που ως γνωστόν ολόκληρη βασίζεται πάνω στην ανάσταση (Αναστάς Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, κλπ), κοινώς δεν δένει το γλυκό: Αν ο Ιούδας δεν πρόδιδε, ολόκληρο το σχέδιο θα άλλαζε, άρα? Δεν θα ήταν προαιώνιο… Και πως θα φαινόταν στα μάτια σας ο Ιησούς, αν ο Ιούδας, αντί να την κάνει από το μυστικό δείπνο, του ‘λεγε: "Χα! Έκπληξη! Αποφάσισα χρησιμοποιώντας το αυτεξούσιο μου να μη σε προδώσω! Εναλλακτικό Θείο σχέδιο??"

Κεντρικό πρόσωπο λοιπόν, ο Ιούδας! Θα ήταν περιττό να αναφερθώ στον Ιούδα έτσι όπως παρουσιάζεται από τις διάφορες «σχολές», έτσι κι αλλιώς μια ανάγνωση στο Ορθόδοξο wiki θα βρείτε πολλά πράγματα γι’ αυτόν, και σπουδαία βιβλιογραφία!

Η τραγικότητα του Ιούδα, κατά την δική μου πάντα άποψη, έχει φιλοσοφικές προεκτάσεις, και έχει να κάνει με το ρόλο που επέλεξε γι’ αυτόν το θεϊκό σχέδιο και την σύγκρουση με το αυτεξούσιο, την ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου. Μια τέτοια εκδοχή πολλοί μελετητές την έθεσαν στο παρελθόν, αλλά έγινε γνωστή και κυρίαρχη με την ανακάλυψη του γνωστικού Ευαγγελίου του Ιούδα (περισσότερα στο Wikipedia και στο National Geographic). Μολονότι φαίνεται ότι γράφτηκε αρχικά στην Ελληνική περίπου το 180, βρέθηκε μια λατινική μετάφραση του 4ου αιώνα. Εκεί  λοιπόν ο Ιούδας όχι μόνο δεν αναφέρεται ως προδότης, αλλά ως ο πιο αγαπημένος μαθητής του Ιησού κι ο μόνος που ήταν σε θέση να καταλάβει το μεσσιανικό ρόλο του στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Στο κείμενο ο Ιούδας επιλέγεται από τον Ιησού να γίνει προδότης προς εκπλήρωση του θείου σχεδίου, γεγονός που φέρνει τον Ιούδα στην «τραγική» θέση που υποστηρίζω πιο πάνω. Αν και το κείμενο σταματάει στην προδοσία μπορεί κάποιος ο οποίος δεν ενδιαφέρεται και πολύ για τα θεολογικά προβλήματα που δημιουργεί ο συγκεκριμένος κώδικας...
(...«η Εκκλησία δεν το δέχθηκε, επειδή «στηρίζεται στην ιστορική παρουσία του Ιησού και στο σωτηριολογικό του έργο μέσα στην ιστορία,[...], ενώ το κείμενο αδιαφορεί για την ιστορία. Επίσης, απαξιώνει το ανθρώπινο σώμα και προτείνει την καταστροφή του είτε με συνεπή εγκρατητισμό είτε με ξέφρενη ακολασία,[...] ενώ η Εκκλησία κάνει λόγο για εξαγιασμό όλου του ανθρώπου (σώματος και ψυχής)[...].Το κείμενο δέχεται ένα Χριστό φαινομενικά και όχι πραγματικά ενανθρωπήσαντα σε αντίθεση με το Χριστό της Εκκλησίας, αληθινό Θεό και αληθινό άνθρωπο που σώζει τον κόσμο και όχι βέβαια τον εαυτό του. Τέλος το απόκρυφο του Ιούδα τελειώνει με την προδοσία και δεν προχωρά παραπέρα. Τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης αποκορυφώνονται στη Σταύρωση και εν συνεχεία στην Ανάσταση του Χριστού δίνοντας ένα μήνυμα ελπίδας στον άνθρωπο της εποχής τους και της εποχής μας» -Ι. Καραβιδόπουλος- απόσπασμα από το wikipedia)

...να υποθέσει ότι αυτή η σύγκρουση της θεϊκής εντολής και της αγάπης προς τον δάσκαλο, σε συνδυασμό και με την «πλάνη» της άμεσης εγκαθίδρυσης στη γη της Ουράνιας Βασιλείας ioudas2που ήταν διάχυτη στους πρώτους χριστιανούς και μέχρι τον 3ο σχεδόν αιώνα, να έφτασαν τον υποχρεωμένο σε προδοσία Ιούδα, στο απονενοημένο διάβημα: Με το δάσκαλό του νεκρό και τον κόσμο ίδιο κι απαράλλακτο, θεώρησε οτι την πάτησε... (ούτε τρεις μέρες περίμενε, μπας κι αναστηθεί). Αυτή η «λογοτεχνική» και καθόλου θεολογική θεωρία εμένα προσωπικά με ικανοποιεί… Άλλωστε θεωρώ οτι ο καθένας έχει το ρόλο του στην ιστορία της Σωτηρίας που πρέπει να τον παίξει καλά. Κι ο ρόλος του ήταν συγκεκριμένος. Δεν ξέρω πολλούς που μόλις τελειώνει το θεατρικό παν στα καμαρίνια για να δειρουν τους "κακούς" του έργου...  Εγώ δεν είμαι σίγουρα τέτοιος. Δεν επιζητώ ούτε και προτείνω κανέναν να αποδεχτεί, τούτη την πλευρά, ας κρατήσει ο καθείς αυτήν που τον γαληνεύει...

Πάντως (τελειώνω, εντάξει...) η λαϊκή συμπάθεια προς τον Ιούδα εσωκλείεται στο παρακάτω ανέκδοτο:

Προς το τέλος του μυστικού δείπνου έρχεται ο λογαριασμός.

  • Ιησούς: Πέτρο τακτοποίησε λίγο αυτό γιατί πρέπει να πάω να προσευχηθώ.
  • Πέτρος: Ιωάννη τακτοποίησε λίγο αυτό γιατί πρέπει να πάω να μαζέψω τα δίχτυα από τη θάλασσα.
  • Ιωάννης: Ματθαίο........

(μεσολαβούν όλοι οι μαθητές)

  • Ιούδα, εσύ που είσαι κι ο ταμείας, τακτοποίησε τον λογαριασμό σε παρακαλώ!
  • Ιούδας: Τι λετε ρε μλκς, πού να τα βρώ τα 30 αργύρια;

ΥΓ: Σκέφτομαι να ολοκληρώσω την τριλογία με τον τραγικό ληστή! Όχι τον «μνήσθητι μου Κύριε», που σώθηκε, τον άλλον, τον «κακό» που βολοδέρνει ακόμα στα καζάνια επειδή ρώτησε το αυτονόητο… Ίδομεν!

Διαβάστε:

φυσικά και δεν υπάρχει βιβλιογραφία για τη δική μου άποψη, δεν την γνωρίζω τουλάχιστον...


Share

Σχόλια  

 
+2 #1 ΑΠ: Ο "τραγικός" ΙούδαςΣτάθης Συμεωνίδης 21-04-2011 22:37
Νομίζω ότι η τριλογία πρέπει να ολοκληρωθεί ;-)
 
 
#2 ΑΠ: ΟΤόλης Βουρβουτσιώτης 22-04-2011 08:09
Στάθη, με το ληστή είναι το πιο δύσκολο, καθότι έχει πολύ διάβασμα, πολύ ψάξιμο σε πηγές που δεν είναι συνηθισμένες (απόκρυφα ευαγγέλια) και τουλάχιστον αυτό που έχω στο κεφάλι μου για τον Γέστας (το όνομα του κακού) είναι οτι η αντίδρασή και τα λόγια του είναι αυτά που θα έλεγε οποιοσδήποτε σώφρωνας άνθρωπος με ορθή σκέψη και ανθρώπινα πάθη, φόβους, ανασφάλειες, βρισκόταν στη θέση του. Η στάση του καλού ληστή, (αν βγάλεις το σκεύος που μεταφέρει ένα σωτηριολογικό μήνυμα) μου μοιάζει στάση κόλακα (γλυφτράκι δηλαδή) η οποία δεν συνάδει με την στιγμή της προθανάτιας έντασης που ζούνε και κάτι μου λέει οτι "κατασκευάστηκε μετά". Δύσκολο το έργο του τρίτου κειμένου, ειδικά τώρα που ξεκινάω για το χωριό, κι εκεί σεν έχει ίντερνετ. Επιφυλάσσομαι.. .
 

2009©Kavalacity.net