Εκτύπωση

"Εσύ γέρο που μιλάς"

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

oldmanΝα με συγχωρούν οι καθ' όλα συμπαθείς τάξεις των συνταξιούχων, των μεταναστών, των ηλικιωμένων, αλλά πρέπει κάποια στιγμή, για κάποιους, να πούμε τα σύκα, σύκα! Υπάρχουν κάποιοι που η στράτα της ζωής τους έριξε στην κακούργα ξενιτιά, στα ξένα εργοστάσια πήγανε και δουλέψαν, ο μύχιος "Ελληναράς" που κρύβουμε όλοι μέσα μας καταπιέστηκε πολύ από τον Γερμανικό καθωσπρεπισμό και την συστηματική τους αντίληψη για την καθημερινότητα! Ένας απ' αυτούς είσαι κι εσύ, γέρο.

Και σε τιμώ γι' αυτό, και σε σέβομαι: εγώ δεν θα μπορούσα να το αντέξω (ανεχτώ).

Μετά από τόσα χρόνια εθελούσιας σκλαβιάς και ξενιτεμού -ήμουν νιος κι εγέρασα- έχοντας ξοδέψει μια ζωή στην οποία έπαιρνες ότι σου έδιναν και που ποτέ δεν διεκδίκησες κάτι διαφορετικό, που έφαγες την νιότη σου χωρίς τραγούδι, χωρίς γιορτή, χωρίς σχόλη, και μόνο δουλειά και παξιμάδια είχες στο ζεμπίλι σου, επέστρεψες στην πατρώα γη συνταξιούχος ών, έτοιμος να βγάλεις όλη τη χολή που δεν έβγαλες όλα αυτά τα χρόνια, στους εξ αίματος πατριώτες σου! Διεκδικείς για τον εαυτό σου τον τίτλο του έντιμου, του εργατικού, του σεβάσμιου που το νερό της ζωής του κύλησε στο σωστό αυλάκι και πότισε τα σωστά σπαρτά, και προσδίδεις το τίποτα, το κενό, και το καθόλου σε όλους εμάς τους υπόλοιπους... Τιμητής των πάντων, τίποτα δεν σου αρέσει από το δικό μας γίγνεσθαι, ότι κάνουμε κι ότι προσπαθούμε και σ' ότι αποτυγχάνουμε, είμαστε για σένα το ίδιο, άχρηστοι στον ωκεανό της δικής σου προσφοράς, τεμπέληδες στον αντίποδα της δικής σου εργατικότητας, παράνομοι και φαύλοι και ασήμαντοι στον πλανήτη που το κέντρο γύρω από το οποίο όλα περιστρέφονται, σοφά κι αιώνια, είναι ο εαυτός σου!

Ξεχωρίζεις ως σαπισμένος "ανθός" μιας γενειάς που βασανίστηκε στα ξένα, κι έμαθε να σέβεται το οξύ και το βαθύ αχ του πονεμένου, αντιδράς χαιρέκακα στα δεινά ενός ολόκληρου λαού, χρεώνοντας τη λαμογιά την απάτη και το σταρχιδισμό ενός συστήματος που κληρονόμησα απ' την γενειά σου, γέρο, σε μένα, κι ενώ εσύ χαίρεσαι την δεύτερη σου σύνταξη από το ταμείο που εσύ χρεοκόπησες (η γενειά σου! το ίδιο είναι -είδες τι ωραία είναι να σου χρεώνω πράγματα που δεν είχες την ευκαιρία να κάνεις?-). Κι η γερμανική τελειότητα την οποία επικαλείσαι? τι μερτικό έχεις εσύ στην όποια διαμόρφωσή της? Ένας ανθρωπάκος που υπάκουε ήσουν, για να μην πληρώσεις κανα πρόστιμο! Κι αν σου άρεσε κι ήταν τόσο καλά όσο επαίρεσαι, γιατί γύρισες στον τρίτο κόσμο μας? Ε?

Νισάφι, γέρο, σε βαρέθηκα! Έχω βαρεθεί να σε συναντάω στο δρόμο, στο παζάρι, στη στάση του λεωφορείου, στο νοσοκομείο, στη ταβέρνα και να μουρμουρίζεις κάτω από τα μουστάκια σου! Έχω βαρεθεί να σου απαντάω τα ίδια πράγματα, βάζοντας σε στην θέση σου, εκεί όπου ανήκει πραγματικά η ταπεινή σου ασημαντότητα, και αντί γι αντίλογο να ακούω πάντα την ίδια μανιέρα για νέους άμυαλους που δεν έχουν αρχές, σεβασμό στους μεγαλύτερους, και κουλτούρα και παιδεία, άσχετα αν ο δικός σου τίτλος σπουδών γράφει 1ο Δημοτικό Τραχανοπλαγιάς: εσύ έχεις σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Ζωής! Βέβαια, η στράτα, η ξενιτιά, η φτώχεια, η ζωή η ίδια, είναι πανεπιστήμια ζωντανά και αμφίδρομα: εκτός από σοφούς, βγάζουν και μαλάκες, αν δεν έχεις μάτια κι αυτιά να τις ακούσεις, και το "χαρτί" που δίνουν πιστοποιεί οτι πέρασες από εκεί, κι όχι έμαθες κάτι!

Πόσο λυπάμαι για σένα! Μια ζωή έμεινες μακρυά απ' ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί προσφορά! Ούτε το βρυσάκι στη πλατεία του χωριού σου δεν θα έκανες αν δεν είχες την ματαιοδοξία του χαραγμένου στην πλάκα ονόματός σου! Η δροσιά που θα δίνε στα ιδρωμένα γειτονάκια σου ούτε και βάρυνε καθόλου στην απόφασή σου, ούτε και πέρασε απ' το μυαλό σου, μόνο η πλάκα με το όνομα, σαν των νεκρών, γέρο...

Πόσο χαίρομαι που είσαι τόσο σπάνιος, γέρο! Πολύς κόσμος τράβηξε τον ίδιο δρόμο, αλλά τα χαλίκια και τ' αγκάθια που τους πλήγωναν τα πόδια, τους δυνάμωναν την ψυχή. Μια ψυχή γλυκιά και ζεστή σαν φρέσκο ψωμί, έτοιμο να το φας και να ευφρανθείς, μια ψυχή παραδομένη ολοκληρη σε φίλους, σε παιδιά κι εγγόνια, που εσένα, αν έχεις, δεν θα θέλουν ούτε να σε βλέπουν... Γιατί θα είναι άνοστα τα παραμύθια σου, γεμάτα σκατένιες ηθικολογίες, και άγλυκες οι σοκολάτες σου, αλλά, εν προφάσει υγιεινές...

Αυτός είσαι, γέρο! Ξένος στην ξενιτιά, ξένος στην Ελλάδα! Γιατί ποτέ δεν νοιάστηκες να γνωρίσεις τον τόπο που σε έθρεφε τόσα χρόνια! Γιατί ποτέ δεν νοιάστηκες να αφουγκραστείς τις αλλαγές που έγιναν στη γεννέτειρα σου τα χρόνια της φυγής σου! Για σένα τίποτα δεν άλλαξε, γιατί εσύ δεν είχες την ικανότητα ν' αλλάξεις! Τώρα, γέρος και δυστυχής, ξοδεύεις τις τελευταίες στάλες ζωής γκρινιάζοντας και σπέρνοντας δεξιά κι αριστερά μίσος και κολακίες...

Με όλο το υπόλοιπο σεβασμού που μπορεί να μου έχει απομείνει για σένα (όντως είναι θέμα αρχών, κι όχι προσώπων, τελικά...): Ουστ από 'δω...

Share

Σχόλια  

 
#1 γερολογίεςΗλίας Γιαρματζίδης 09-04-2011 10:55
Και γιατί (σε συνέχεια των mail) να μην εμπίπτουν και αυτοί οι "κολλημένοι μετανάστες" της τρίτης ηλικίας στην κατηγορία αυτών που ανεχόμαστε για τη διαφορετικότητά τους, προσαυξημένη (η ανοχή) δε, από τα μόρια που παίρνουν λόγω ηλικίας; Οι δε πολύ τραβηγμένες περιπτώσεις, ανήκουν στο χώρο του γραφικού που, ως γνωστόν, ενέχει και την ιδιότητα του αυτοσαρκασμού. Κι επειδή, στην τελική, εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θά 'ρθεις, θα κάνω τα στραβά μάτια στο τελικό σου "ουστ", ανοίγοντας την αγκαλιά μου και καλώντας σε: έλα στον παππού!
 
 
#2 ΑΠ:Τόλης Βουρβουτσιώτης 09-04-2011 11:26
Για τον ίδιο λόγο που δεν εμπίπτουν οι δυτικοί σκατάνθρωποι που πάνε στη Ταιλάνδη για σεξοτουρισμό, για τον ίδιο λόγο που δεν εμπίπτουν οι γραφικοί των γηπέδων που μόνο "καλές" κουβέντες για τις μάνες και τις αδερφές όλων των εμπλεκομένων, για τον ίδιο λόγο, για τον ίδιο λόγο που δεν εμπίπτουν οι γραφικοί νοσταλγοί της βασιλείας και της εθνεγερτηρίου, κλπ κλπ. Όταν τα νεύρα μου μπορούν να τους αντέξουν (σπάνιο, αλήθεια, τον τελευταίο καιρό) τους απορρίπτει η κοσμοαντίληψη μου, κι αν "περάσουν" κι απο εκεί, τότε τους σταματά η αισθητική μου...
 

2009©Kavalacity.net