Εκτύπωση

Η ανθρωπιά μου πάνω από τις ιδεοληψίες μου!

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

Χθες το πρωί, τέσσερις συνειδητοποιημένοι πολίτες* καλέσαν δημοσιογράφους και ξεκίνησαν το αυτονόητο: να συλλογικοποιήσουν, σε επιτροπή πολιτών, το αίτημα να νικήσει η ανθρωπιά.

metanastisΌταν το καραβάνι των μεταναστών ξεκίνησε από τα Χανιά το Γολγοθά του προς την Αθήνα, τα συντεταγμένα μέσα αποπληροφόρησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων ξεκίνησαν μια ανελέητη επίθεση, που τελικό θύμα είχε την ανθρωπιά μας. Μια συνεχόμενη προβολή ψεύδους με σκοπό να με τρομοκρατήσουν, να ζω υπο καθεστώς φόβου απέναντι στον "ξένο". Και τι δεν ακούσαμε: ότι είναι, λέει, φορείς μεταδοτικών ασθενειών, οτι εμποδίζουν τα παιδιά μας να κάνουν μαθήματα, οτι κάναν κατάληψη πανεπιστημιακό κτήριο (ενώ είχαν προσκληθεί από το ΔΣ των φοιτητών της Νομικής να καταλήσουν εκεί). Παράλληλα, οποιαδήποτε φωνή αντίθετη στη mainstream τηλεοπτική οδηγία για τρόμο, είτε φιμωνόταν, είτε πνιγόταν στις υστερικές κραυγές των αλωνιζόντων "μπουλουκηδόν" τα media "πατριωτών".

Μετά από 39 ημέρες απεργίας πείνας, το μεγαλύτερο και αισχρότερο ψέμμα κατέρρευσε κι αυτό: οτι οι άνθρωποι, λέει, αυτοί είναι κατευθυνόμενοι, ο πιο σοβαρός λόγος για να πληγεί η αξιοπιστία, και του απονεννοημένου αυτού διαβήματος, αλλά και το κύρος των υποστηρικτών τους, που (ως γνωστόν) πάντα υπάρχουν ως επιτροπές αλληλεγγύης για να διεκπεραιώνουν όλα τα διαδικαστικά αλλά και τη "σχέση" των απεργών με την δημοσιότητα.

Σε μια απεργία πείνας που γίνεται το χειμώνα - για τους "γνωρίζοντες" ο χειμώνας σημαίνει πρόσθετη εξάντληση του οργανισμού και ισοδυναμεί με "αυτοκτονία"-, στην 39η μέρα, με 100 περίπου (98 ο ακριβής αριθμό που ώρα με την ώρα μεγαλώνει) απεργούς στα νοσοκομεία, με πάρα πολλούς από αυτούς να έχουν περάσει την κόκκινη γραμμή και να έχουν ήδη προκαλέσει βλάβες μή αναστρέψιμες σε ζωτικά τους όργανα, οι απεργοί όχι μόνο δεν κάνουν πίσω, αλλά ξεκινάν και απεργία δίψας. Κι αυτό δηλώνει την πίστη τους στο δίκαιο των αιτημάτων τους, στο δίκιο του αγώνα τους, και το οριακό σημείο που βρέθηκαν οι ζωές τους.

Οι μετανάστες δεν είναι τουρίστες. Είναι άνθρωποι διωγμένοι από το τόπο τους από καταστάσεις που δεν τις δημιούργησαν αυτοί. Η συντριπτική πλειοψηφία (πάνω απο το 95%) μπαίνουν στην Ελλάδα ως "διερχόμενοι", για να πάνε σε άλλα κράτη της Δύσης. Οι κυβερνήτες μας, υπέγραψαν το δουλικό Δουβλίνο ΙΙ, στο οποίο μας απαγορεύεται να τους αφήσουμε να ταξιδέψουν για τη "Δύση", το οποίο το συνέταξαν για να προστατέψουν τον κ**ο τους οι σύμμαχοι μας, αποφεύγοντας τα δικά μας τύπου "κέντρο της Αθήνας" προβλήματα. Επίσης, από παλιότερες συνθήκες για τους πρόσφυγες (που σωστά υπογράψαμε την 10ετία του πενήντα, οταν κι εμείς ήμασταν πρόσφυγες) μας απαγορεύεται να τους στείλουμε πίσω στην "κάθε Τουρκία" απ' όπου ήρθαν, όπως απαγορεύεται και να τους στείλουμε πίσω στον τόπο τους εφόσον δεν έχουν χαρτιά που να αποδεικνύουν την ταυτότητα τους.

Αφού λοιπόν η ανικανότητα αυτών που μας κυβερνούν εξασφάλισε με το Δουβλίνο ΙΙ το αδιέξοδο γι' αυτούς τους ανθρώπους, είναι δίκαιο και ηθικό να εξασφαλίσει τουλάχιστον ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης "στη φυλακή τους". Ακόμα κι να πρέπει να το επιβάλλει στους "συμμάχους"της. Αν δεν μπορεί να το κάνει, πράγμα που κατανοώ, πρέπει απλά να αποκηρύξει το εμετικό σύμφωνο και να τους αφήσει να βρουν την τύχη τους, όποια και να είναι αυτή.

Αλλά ότι και να κάνουν, ότι και ν' αποφασίσουν οι γραβατοφορεμένοι κυβερνήτες μας, όσο κι αν φωνάζουν οι "φωνές της λογικής τους" ότι δεν αντέχει η χώρα μας άλλους λαθρο (τι σιχαμερή λέξη)-μετανάστες, εγώ δεν μπορώ παρά να συμπαραταχτώ με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με την ανθρώπινη ζωή. Και σήμερα (Παρασκευή 4-3-2001) έχω την ευκαιρία να ενώσω την φωνή μου, την συνείδηση μου και την ψυχή μου μ' αυτούς τους ανθρώπους.

Και θα το κάνω!

* Η Αλεξάνδρα Τσανάκα, η Σίσσυ Νικήσιανη, ο Μιχάλης Μακαρίου και ο Κώστας Δήμου. Η αναφορά των ονομάτων τους, ελάχιστη υποχρέωση μου. Σας ευχαριστώ

Share

2009©Kavalacity.net