Εκτύπωση

Πως να σωπάσω μέσα μου...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

12Έγραψα κι έσβησα πολλές γραμμές προσπαθώντας να καταλήξω σ' ένα κείμενο που να εκφράζει αυτό που νιώθω για την εκτέλεση των δυο παιδιών, στου Ρέντη. Ο λόγος: από την μία, δυο νέοι που δεν γύρισαν σπίτι το βράδυ, προσπαθώντας να πιάσουν κάποιους, που στέρησαν το μεροκάματο ενός περιπτερά, από την άλλη, με πάσα ειλικρίνεια: η στολή τους!

Η αλήθεια είναι ότι μπροστά στον θάνατο-εκτέλεση των δύο νεαρών αστυνομικών σύσσωμη η αριστερά (και δεν μιλάω για την κοινοβουλευτική της εκπροσώπιση) στέκεται βουβή, υποννοώντας μόνο, την συμπάθεια και την συμπόνια προς το ανθρώπινο δράμα και την απώλεια. Κι ο λόγος είναι κυρίως μηχανικός: η ιδεολογική  άμυνα απέναντι σε στριγγλιές αδώνειες, εκ δεξιών, τέρμα μέσα στο βάθος προερχόμενες, οι οποίες θα γεμίσουν, άστε ντούε τα τηλεοραδιοφωνικά κύματα, και θα με κατηγορούν για υποκρισία, για δάκρυα

κορκοδείλια, θα μου φορτώνουν, ιδεολογικά, την δολοφονία, και θα με "φέρνουν" προ των ευθυνών μου που δεν "λατρεύω" την αστυνομία όπως ο Άδωνις.
"Κάτι σαν κι εσένα γεμίζουν την κενωνία μίσος για τους ένστολους, που είναι παιδιά του λαού" θα είναι το επιμύθιο, κρυμμένο πίσω από το καθ' επίφαση ευγενικό τους λογύδριο.

Είναι ιστορική ευθύνη όλων μας, αλλά κυρίως δικιά μας (τείνω να πιστέψω ότι το "όλων μας" το χρησιμοποιούμε για γενικεύσεις που αφήνουν τον εαυτούλη μας  στην απ' έξω...) να προτάξουμε τον άνθρωπο και την αξία της ζωής πάνω από τα ιδεολογικά μας σύνορα, κι από τώρα λέω σε "συντρόφους" κι "εχθρούς", ότι έχω γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων μου την κριτική τους. Είναι ένα δράμα αυτό που συνέβη χθες βράδυ και είμαι συγκλονισμένος! Τόσο, όσο θα ήμουν αν ήταν δύο παιδάκια που παίζαν με τα ποδήλατα, ή δύο μετανάστες που ψάχναν για μεροκάματο, δυο μουσουλάνοι που προσεύχονταν... Σαν να 'ταν οι γιοι μου και οι φίλοι μου.

Θα ήμουν μυθιστορηματικά ευτυχισμένος αν έβλεπα στο δρόμο σήμερα, αυτούς που βγήκαν πριν δυο χρόνια κλαίγοντας για τον θάνατο του Αλέξη, γιατί η ζωή έχει αυταξία, και δεν αντλεί σημαντικότητα από το σήμα στο πέτο, ή το μάκρος των μαλλιών και το φθαρμένο μπλουτζιν. Το ίδιο ευτυχισμένος θα ήμουν αν έβλεπα κι ένστολους να κλαίνε για τον Αλέξη, τον Μιχάλη, τον Ιάκωβο, την Σταματίνα...

Οι δύο νέοι, ο Γεώργιος Σκυλογιάννης, 22 ετών και ο  Ιωάννης Ευαγγελινέλης, 23 ετών, εκτελέστηκαν, την ώρα που εκτελούσαν την υπηρεσία τους προς τον πολίτη, όχι μόνο κατά διαταγήν των ανωτέρων τους, αλλά κατ' επιταγήν του καθήκοντος τους. Το ίδιο καθήκον θα το αισθανόμουν κι εγώ, που δεν φοράω στολή (και δεν πρόκειται) αν τύχαινε να ήμουν μπροστά στο περίπτερο. Κι αυτό που θα μ' έσπρωχνε η συνείδηση μου να κάνω την στιγμή του φόνου, αν ήμουν μπροστά, θα ήταν να "συνταχτώ" μαζί τους, ξεπερνώντας ακόμη κι αυτό το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Κι ας είμαστε συνέχεια απέναντι ... Κι ας μη σας δίνω συγχωροχάρτια όταν σπάζετε πορείες. Τώρα είναι ώρα θλίψης... Και απόδοσης τιμής ...

Καλό ταξίδι...

ΥΓ:  Μπρος στον θάνατο που έρχεται βίαια, κανένα συναίσθημα δεν αναλύεται με την λογική. Κρατήστε την άποψη σας για τα δικά μου, μέσα σας...Ευχαριστώ!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Πως να σωπάσω μέσα μου...Nikos Kavala 03-03-2011 00:52
Να ζητήσω συγνώμη για το ξενέρωτο, αλλά τι σημαίνει ρε παιδια άστε ντούε?
 
 
#2 ΑΠ: Πως να σωπάσω μέσα μου...Τόλης Βουρβουτσιώτης 03-03-2011 09:42
Το άστε ντούε ήταν μια φράση που χρησιμοποιούσαν οι παλιοί ταχυδακτυλουργο ί όταν κάναν κάποιο μαγικό, κάτι σαν λεκτικό μαγικό ραβδί. Εγώ το ξέρω και το αγαπάω, από την "Ιστορία της Μαρίας" ένα τραγούδι του Βασίλη Νικολαΐδη...
 

2009©Kavalacity.net