Εκτύπωση

Η καμπούρα του Ασιάτη

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.20 από τα 5 αστέρια)

Όταν ο δυτικός ακτιβισμός αλληθωρίζει προς την καμπούρα του γείτονα...και παίρνει ΟΣΚΑΡ

taiji-dolphinΔιαβάζοντας για το ντοκυμαντέρ του Λούη Ψυχογιού που παίζεται στις αίθουσες η πρώτη αντίδραση ήταν η ανατριχίλα! Κι εκείνη η δυνατότητα που έχει το ανθρώπινο είδος να αντιδρά οργανικά σε ερεθίσματα που δεν τα βιώνει ο ίδιος παρά μόνο με την φαντασία του... Σαν δεύτερη αντίδραση ήταν να αποστασιοποιηθώ: δεν μπόρεσα να μην κάνω κάποιες σκέψεις για τον δυτικό ακτιβισμό και για τις επιλογές του...

Όντας για τα μισά χρόνια της ζωής μου χορτοφάγος, (στάση στην οποία κατέληξα όχι από υγειινιστικά πρότυπα αλλά από ένα βασικό ιδεολόγημα, φορτισμένο συναισθηματικά και διάτρητο από παντού! αλλά δικό μου: αρνούμαι να βάλω στο πιάτο μου ζώο!) μπορείτε να καταλάβετε πως ένοιωσα διαβάζοντας και βλέποντας φωτογραφίες από τον συγκεκριμένο κόλπο στο Ιντερνετ. Τα 'δειξα σε φίλους οι οποίοι σοκαρίστηκαν με τις "φρικαλεότητες" των Ιαπώνων και λίγο πολύ κατέληξαν όλοι στο συμπέρασμα οτι είναι γονιδιακή η βαρβαρότητα των Ασιατών.

Αν και πάρα πολλά βήματα έχουν γίνει προς την κατανόηση του "διαφορετικού", την πολυπολιτισμική προσέγγιση και την αποδοχή του "παγκόσμιου χωριού" που εντός του διάγομεν τον βίο μας, εντούτοις συνεχίζουμε να ζούμε προσκολημένοι στα δικά μας δυτικά πολιτισμικά πρότυπα και να καταδικάζουμε την καμπούρα του γείτονα ακόμα κι αν η δική μας είναι μεγαλύτερη...

Καταρχήν, η αλίευση κυρίως τέτοιων μεγάλων θηλαστικών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας και της πολιτισμικής και της διατροφικής, ένας βασικός οικονομικός κλάδος όλων των παράκτιων περιοχών σε όλη την Ασία, και το κύριο συστατικό της διατροφικής τους αλυσίδας μετά το ρύζι...Στην περίπτωση που το ψάρεμα απογορευτεί πολλές ομάδες πληθυσμών που έτσι κι αλλιώς ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας θα πρέπει να μεταναστεύσουν στα αστικά κέντρα. Ποτέ όμως στα χρονικά τα είδη αυτά δεν απειλήθηκαν με εξαφάνιση από την αλίευση παρά μόνον όταν οι δυτικοί (δηλαδή εμείς) μπήκαν στο παιχνίδι της παγκόσμιας αλιείας. Καναδοί, Δανοί, Νορβηγοί ήταν οι πρώτοι διδάξαντες του πόσο απάνθρωπος, σκληρός και βίαιος μπορεί να γίνει κανείς άμα πρόκειται να κερδίσει φράγκα...

Το μέγεθος της (θα ήθελα να πώ υποκρισίας, αλλά καταλαβαίνω οτι δεν περνάει καν από το μέσο μυαλό μας) α-σκεψίας όμως φτάνει σε ανυπέρβλητα μεγέθη όταν μας ενοχλεί και εξεγειρόμαστε για το έγκλημα στην Ταϊτσί, ενώ στα δικά μας "νερά" λειτουργούν σε 24ωρη βάση εκατομύρια σφαγεία αγελάδων, γουρουνιών, αρνιών, κατσικιών, πουλερικών και πτηνών πάσης φύσεως, και τελευταίως και πιο άγριων ζώων που δεν συνήθιζε μέχρι τώρα ο άνθρωπος να βάζει χέρι  (αγριογούρουνα, στρουθοκάμηλους) τα οποία γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν κάτω από τις πιο άσχημες συνθήκες που θα μπορούσε να σκεφτεί ο πιο αρρωστημένος νους. Τα δισεκατομύρια αυτά ζώα (ετησίως, κι απέχει πολύ από τα 20000 δελφίνια της Ταϊτσι), προκειμένου να ικανοποιηθούν τα financial projects των απάνθρωπων επιχειρηματιών που τα "κατέχουν"  είναι αυτά που χωρίς ίχνος δισταγμού γεμίζουν το τραπέζι μας. Δεν υπάρχει μπριζολιά (δυτικέ) άνθρωπε! το μπούτι της αγελάδας τρως...και δεν στο έδωσε με τη θέληση της...

Ο Λούης Ψυχογιός, απο τις συνεντεύξεις που έδωσε σε διάφορα μέσα μετά το ΟΣΚΑΡ δήλωσε οτι έχει ιδιαίτερη σχέση με τα δελφίνια λόγω προσωπικού βιώματος! Γι αυτό ασχολήθηκε με το θέμα, γι' αυτό έτρεχε δύο χρόνια στις Ιαπωνίες: που σημαίνει ότι αν το προσωπικό του βίωμα περιελάμβανε, όχι δελφίνια αλλά ακρίδες,  θα έκανε ένα αντίστοιχο ντοκυμαντέρ στην Βιρμανία (το οποίο δεν θα συγκινούσε κανένα μιας και η ακρίδες δεν συγκαταλέγονται στα είδη που λυπόμαστε...) κι αν πέρδικες, θα έπαιζε ξύλο με τους δικούς μας sportman κυνηγούς στην  Ροδόπη... Τους Ιάπωνες και γενικότερα τους ψαράδες όμως δεν τους ρώτησε για τα δικά τους βιώματα σε σχέση με τα συμπαθέστατα σε μένα πλάσματα, ούτε αν μπορούν να αντέξουν το οικονομικό κόστος της καταστροφής των δικτιών τους από τα παιχνιδιάρικα θηλαστικά. Θέλω να πω, πως κακά τα ψέμματα, η συμπάθεια δεν είναι αρκετή για να υπερνικήσει το μίσος όταν σου παίρνει την μικρή μπουκιά από το στόμα, κι αυτό συμβαίνει αιώνες τώρα: οι πάντες συμπαθούν κι αγαπούν τα δελφίνια εκτός από τους ψαράδες! Κι οι πιο δύσπιστοι τραβάτε στο λιμάνι και ρωτήστε τους καπετάνιους στα γρι-γρι...που εδώ ο πληθυσμός των είναι ελάχιστος.

Και βέβαια οι "διώξεις" και οι προπηλακισμοί που δέχτηκε αυτός και τα συνεργεία του είναι αστείοι μπροστά σ' αυτά που θα δεχόταν αν είχε διανοηθεί να κάνει ένα ντοκυμαντέρ στις φάρμες βιομηχανικής εκτροφής και στα σφαγεία των Μακ Ντόναλντς ή των KFC, να έρθει αντιμέτωπος με την βιομηχανία δολοφονίας όχι μόνο των ζώων αλλά και των καταναλωτών που τα τρώνε. Στρατιές από ιδιωτικούς αστυνομικούς, μυστικούς, φανερούς, δικηγόρους, δικαστές, νομοθέτες, γερουσιαστές κλπ θα έβρισκε μπροστά του όπως τόσοι και τόσοι που προσπάθησαν, και στο τέλος το Γκουαντάναμο θα του φαίνονταν ένα πολύ καλό ησυχαστήριο...Μαγκιές στους "χωριάτες" της Ταϊτσι κύριε Λούι σου δίνουν ΟΣΚΑΡ! Για δοκίμασε να γυρίσεις κι ένα για τις μεθόδους εντατικής παραγωγής της TYSON, εμείς να δούμε πόσο μάγκας είσαι, κι εσύ να δεις και τι ακριβώς θα πάρεις...

Επίσης κύριε Λούη, στην χαμπουργκεροαναθρεμένη Αμερική που μεγάλωσες, με τα παχύσαρκα λευκά ανθρωπάκια να πεθαίνουν σαν "κοτόπουλα" (υπερβολές!) από ασθένειες στενά συνδεδεμένες με το fast poisoned food, είναι ντροπή (αν όχι αναίδεια) να μιλάς για κακής ποιότητας, και γεμάτο τοξικά κρέας, του δελφινιού που τρώνε οι (φτωχοί επι το πλείστον) Ασιάτες.

Κλείνω με κάτι με το οποίο θα μπορούσα να αρχίσω: Δεν είναι οτι δεν συμφωνώ με όσα λέει, δεν είναι ότι δεν θεωρώ στυγνή δολοφονία την ετήσια σφαγή στην Ταϊτσι. Πρωτίστως όμως σαν πολίτης αυτού του κόσμου δεν μπορώ να μην διακρίνω πίσω από την σκληρότητα των εικόνων, μια τάση να δαιμονοποιήσουμε το διαφορετικό από εμάς και να ενοχοποιήσουμε τον "άλλον" κι όχι "το δικό μας". Και δεν μπορώ να το ανεχτώ όταν για τα δικά μας σκ@τά το βουλώνουμε και όλα είναι καλά. Κι από τον Λούη Ψυχογιό μπορεί να περιμένω κι άλλα ντοκιμαντέρ που θα τον καθαγιάσουν στην δική μου τη ματιά, στη δική μου συνείδηση. Πολύ όμως περισσότερο δεν μπορώ να ανεχτώ τους υποκριτές πολιτιστικούς άρχοντες: Πολύ καλά πράξατε κύριοι! Δώσατε αγαλματάκι -λύτρο για την σιωπή του! Βραβείο για την δικιά μας! Κι εμείς σας χειροκροτάμε...Άξιοι!

Links

Ακολουθούν κάποιοι σύνδεσμοι για όσους έχουν ενδιαφέρον πάνω στο θέμα που έχει να κάνει με την κακομεταχείριση των ζώων, την μετατροπή τους από υπάρξεις σε εμπόρευμα, αλλά και στην μετατροπή του φαγητού μας σε διατροφική βόμβα...

Ο Όρμος: Το τρείλερ της ταινίας

Από το youtube για την Taiji: The Dolphin Slaughter in Taiji, Japan's Annual Dolphin Slaughter, dolphins in Taiji.

Κι επειδή δελφινοκτόνοι και φωκιοφαλαινοδολοφόνοι δεν είναι μόνο Ασιάτες κάποια links από παρόμοιες σφαγές δυτικών:
POVERI DELFINI... POOR DOLPHINS..., Killing dolphins in Denmark Hyaden, Dolphin genocide in Europe (δυσυχώς δεν υπάρχει πια)

Whale Whores: Η εκδοχή των δημιουργών του Southpark για το μίσος των Ιαπώνων για τα δελφίνια. Πολύ γέλιο... (στα αγγλικά, χωρίς υπότιτλους)

ΤΡΟΦΙΜΑ Α.Ε.: (Food, Inc. - 2008) από τον βραβευμένο με Emmy σκηνοθέτη Ρόμπερτ Κένερ, αποτελεί μια καταγραφή της νομικής και οικονομικής ισχύος που έχουν στην οικονομία της Αμερικής οι μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων, καθώς και μια μαρτυρία για την επιβλαβή επίδρασή τους στην υγεία όσων εργάζονται στο στάδιο παραγωγής κι όσων τρέφονται από τα προϊόντα τους.

Earthlinks: (Γήινοι) σε αφήγηση του Joaquin Phoenix και σε μουσική του Moby, είναι ένα ντοκιμαντέρ που καταδεικνύει την πλήρη οικονομική εξάρτηση του ανθρώπινου είδους από τα ζώα που εκτρέφονται για κατοικίδια, φαγητό, ένδυση, διασκέδαση και επιστημονική έρευνα. Με τη χρήση κρυφών καμερών και υλικού που δεν είχε δημοσιευθεί ως τώρα, το Earthlings καταγράφει τις καθημερινές πρακτικές των μεγαλύτερων βιομηχανιών παγκοσμίως, όλες εκ των οποίων βασίζονται εξ ολοκλήρου στην εκμετάλλευση ζώων για τα κέρδη τους.

Καλά είναι να έχετε γερά στομάχια... αν όχι αποφύγετε να τα δείτε

Share

2009©Kavalacity.net