Εκτύπωση

Η μούργα των ονείρων μας...*

Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

15-12-2010Οι πίσω μου σελίδες μελαγχόλησαν σήμερα, ύστερα θύμωσαν κι άρχισαν να με χτυπάνε δυνατά, κάτω από τη ζώνη-είναι η αλήθεια! Διστακτικά στην αρχή, η σκέψη να την κάνω από την συγκέντρωση άρχισε να με κατακλύζει, μέχρι που έγινε μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο και ποιος το σταματάει... Τι κάναμε εκεί σύντροφοι σήμερα? Το δίκιο ποιου λαού υπερασπιζόμασταν και πού ήταν ο λαός γι' ακόμα μια φορά? Τι λένε τόση ώρα αυτός/η/οι που μιλάνε στα μικρόφωνα? Λένε σημαντικά πράγματα? Αν ναί, γιατί δεν ακούει κανένας μας?

{Προ(σ)καλώ οποιονδήποτε από τους παρεβρισκόμενους να μου πει μία πρόταση που θυμάται από αυτά που είπε οποιοσδήποτε από τους ομιλητές} Κι αν όχι, γιατί τους αφήνουμε να τα λένε? Και πως τα λένε έτσι σύντροφοι? Τι "ευρωπαικά μέτωπα" να φτιάξουμε συντρόφισσα? 50 άτομα μείναμε όλοι κι όλοι! Κι υπόλοιποι -χιλιάδες- που δεν έρχονται είναι άμυαλοι, απολίτικοι, βολεμένοι? Πλουτοκράτες? Η παρουσία μας εδώ σημαίνει την διατράνωση του αγωνιστικού μας αναστήματος και την ένταση της πάλης μας? -γιατί, μεταξύ μας, δεν βλέπω πως αλλιώς παλεύουμε...

Κάψαμε σύντροφοι, από χρόνια πριν, το χαρτί της συγκέντρωσης διαμαρτυρίας, το χαρτί της πορείας διαμαρτυρίας και τελικά την ανάγκη για διαμαρτυρία! Βλέπει φανάρι σπασμένο ο κόσμος και σταματάει, ρωτάει τι έγινε ποιος χτύπησε! βλέπει συγκέντρωση, πανώ ντουντούκες και σφραγίζει τ' αυτιά του, φεύγει απ' την άλλη (την δεξιά!), περνάει η πορεία από την καφετέρια φωνάζοντας κι ο λάκαμας γελάει ειρωνικά κουνάει το άδειο (ή γεμάτο από ψέμματα και υποσχέσεις) κεφάλι του και μια λέξη σχηματίζεται στα μάτια του: "Κορόιδα".

Πρέπει να βρούμε την διάθεση και να δείξουμε στους συνανθρώπους μας νέα, καινούρια χαρτιά στα χέρια μας! Νέα καινούργια χαρτιά στα αναλόγια μπροστά στο βήμα που μιλάμε, που θα γράφουν άλλα πράγματα σ' άλλη γλώσσα! Αυτά που έχουμε δεν είναι πια κόκκινα από ζωή αλλά κίτρινα, παλιοκαιρίσια, και φθαρμένα από την πολύ χρήση! Όσο έχουμε την ίδια "κατάθεση" αγώνα, ο κόσμος έχει αποφανθεί για μας και μάλλον αμετάκλητα: για να ζωντανέψει ο κόσμος πρέπει να ζωντανέψουμε εμείς, για να γεμίσουν τα χαρακώματα των δρόμων με νέους αγωνιστές (όχι ρε σε ηλικία μόνο) πρέπει να ξεκρεμάσουμε τα κάδρα με τις απαιτήσεις μας, τις διεκδικήσεις μας, τα συνθήματα μας, και προπάντων τους ηγέτες μας (αυτούς που τρυφερά συντρόφευσαν τα ιδεολογικά μας ταξίδια τα προηγούμενα χρόνια) και να τα αφήσουμε άδεια, να κρεμάσουν αυτοί αυτά που θέλουν. Να βγάλουμε απ' τα κασετόφωνα, τους (τεράστιους) Ξυλούρηδες και τους Μαρκόπουλους (κι είμαι ευλογημένος που τους είχα και θα τους έχω πάντα μέσα μου) γιατί σήμερα λέγονται αλλιώς (Active Member, TerrorXCrew ή όπως αλλιώς λέγονται...) κι άλλες μουσικές τραγουδάνε... Πρέπει να τους απαλλάξουμε από τη μούργα των ονείρων μας και να μεθέξουμε του καινούργιου ονείρου που κρύβουν στον κόρφο τους. Δεν πειράζει που δεν είναι το δικό μας, αρκεί να το ζήσουμε... Μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να γίνουμε από συνάνθρωποι, συναγωνιστές...

12Κι όσο για μένα, έφυγα... τράβηξα κατά το μαγαζί που τό χα κλείσει, αλλά δεν έχω όρεξη για δουλειά! Κάθομαι βασανίζοντας τα πλήκτρα προσπαθώντας να εξιλεωθώ για την απουσία μιας γενιάς, της γενιάς μου... Γιατί σύντροφε Πάνο της πλατείας Καπνεργάτη, σύντροφε Θανάση της πλατείας Ελευθερίας, (για μένα κι οι δύο σύντροφοι μου είστε, εγώ μάλλον δεν είμαι σύντροφος κανενός σας) δεν είναι οτι έλειπα εγώ σήμερα... έτσι δεν είναι?

 

* η φράση  "μούργα των ονείρων μας" είναι δανεισμένη από τον χειμαρώδη λόγο της Μαλβίνας

Share

2009©Kavalacity.net