Εκτύπωση

Log Out!

Συγγραφέας: Ηλίας Γιαρματζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Ηλίας Γιαρματζίδης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

log outΟι τελευταίες πληροφορίες για το ποιος φταίει για την κατάντια μας, γιατί, τι έπρεπε να είχε γίνει, πότε θα έρθει η οριστική συντέλεια, κτλ με έχει βάλει πρώτη θέση στο ατομικό μου panic room και με έχει full στη δόνηση. Στο ομαδικό δε panic room, η φάση της μετα-αφασίας καλά κρατεί.

Όταν ρωτώ δεξιά και αριστερά για το προτίθεται να κάνει ο καθένας για να συνεισφέρει στην αλλαγή της κατάστασης, το καλύτερο που έχω εισπράξει είναι είτε μεσόκοπα μουγκανητά είτε αντιστασιακά κρεσέντα (volume 1917, remastered).

Χμμ, ντάξει, ποτέ δεν μας είχα για δημιουργικοπαραγωγικούς, αλλά μπροστά στον γκρεμό, μια τροματζάδα την παίρνεις, δε γίνεται. Και αφιερώνεις ενέργεια στο ξεκαθάρισμα που απαιτεί μια νέα και υγιής αρχή. Είσαι όμως τεμπέλης και φυγόπονος. Και προτιμάς να στήσεις ένα μεγαλύτερο μύθο (όλοι μας κυνηγάνε) για να αντικαταστήσεις τον παλιό (μπορούμε να έχουμε τα περισσότερα κάνοντας τα λιγότερα), παρά να σκεφτείς και την περίπτωση, έστω για λίγο, πως ίσως να φταίμε κι εμείς για την ξεφτίλα. Και στην αυτογνωσία σου πάνω, να σκυβες λέει το κεφάλι, να λεγες θα δουλέψω, να έβαζες μπροστά.

Κι όμως αγέρωχος, ψάχνεις στα εκατό ευρώ την χαρά των χιλίων, βρίζεις τον Πάγκαλο χωρίς να είσαι σίγουρος αν τά φαγες μαζί ή όχι και ανασύρεις όλα τα παλιά σου κόλπα για και σωθείς. Μα δε θα σωθείς, γιατί η μαμά σου (και μεγάλη μαμά όλων, μητέρα πατρίδα*) σε έχει εγκλωβίσει σε μια υπνοβασία που είτε ξυπνάς μόνος σου και προχωράς είτε σε ξυπνούν και καταρρέεις. Γιατί το γάλα που σ’ανάθρεψε αιώνιο έφηβο (συγγνώμη μαμά) ήταν (και είναι) ποτισμένο στην υποταγή (στο σύστημα) και στο φόβο.

Τώρα που η έκθεση της προσωπικής γνώμης, θρέφεται με likes και επισκεψιμότητες, όποιος αντέχει, αποσυνδέεται από το world wide web σε μια ύστατη προσπάθεια να συνδεθούμε με τον πραγματικό μας εαυτό, συγχρονίζοντας τις βαθιές μας ανάσες. Η αποικιοποίηση της πραγματικής μας ζωής από τον εικονικό κόσμο δημιουργεί συλλογικές φαντασιώσεις. Σαν εκείνη που καρτερικά περιμένει τη συνάθροιση μιας κρίσιμης μάζας που θα αλλάξει τα πράγματα…

*Πατρίδα είναι η νοσταλγία μιας κοσμικής οικειότητας που παίρνει σάρκα και οστά από την κοινή προσφορά ενώ εξαϋλώνεται από την ατομική ζήτηση.

Share

2009©Kavalacity.net