Εκτύπωση

Παραδόσεις... νεαρών ψυχών...

Συγγραφέας: Αντώνης Μαδεμτζίδης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αντώνης Μαδεμτζίδης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

1Μόλις πριν λίγο έμαθα πως κατέληξε το παιδάκι που είχε τραυματιστεί από νεαρό το βράδυ της Ανάστασης. Και η οργή μου ξεχειλίζει. Περιέργως, όχι για το νεαρό…
Και ντρέπομαι…ντρέπομαι πολύ. Για την εποχή μου, για την κοινωνία μου, τους συμπολίτες μου, τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη θρησκεία μας…
"Εις το όνομα του Χριστού" θυσιάστηκε ακόμη ένας άνθρωπος… ένα παιδί… ένα 7χρονο αγόρι. Είμαι σίγουρος πως ο θεάνθρωπος θα ντρεπόταν αν με κάποιον τρόπο ήξερε πως 2.000 χρόνια αργότερα ακόμη στο "όνομά Του" θυσιάζονται άνθρωποι.
Και φυσικά δε φταίει Αυτός. Εμείς φταίμε. Εγώ κι εσύ. Που τόσα χρόνια γλεντούσαμε με αυτόν τον τρόπο την Ανάσταση στο "πολιτισμένο" μας θερμοκήπιο.
Δίχως να ανησυχούμε.
Δίχως να καταδικάζουμε.
Δίχως να απέχουμε.
Τί απάντηση θα πάρει άραγε ο παπάς της εν λόγω ενορίας, όταν στην προσευχή του ρωτήσει

το Θεό γιατί του πήρε το γιο; Και όχι από αρρώστια, από τροχαίο, από γεράματα… αλλά από πανηγυρισμό (υποτίθεται) εν ονόματι της θρησκείας του.
Πρέπει να δώσουμε ένα τέλος σ' αυτή την παρωδία.
Ούτως ή άλλως λόγω κρίσης φέτος τα βεγγαλικά ήταν λιγότερα από ποτέ.
Ούτως ή άλλως λόγω "μαγκιάς" και "ωχαδερφισμού" η Ανάσταση των περισσοτέρων από εμάς κρατάει 15 λεπτά maximum (λίγο πριν, λίγο μετά τα μεσάνυχτα) εδώ και πολλά πολλά χρόνια.
Πρέπει να τελειώσει εδώ λοιπόν! Διότι ο 7χρονος δεν ήταν το πρώτο θύμα (και πιθανότατα δεν ήταν το τελευταίο).

Να τελειώσει με νόμο.
Να τελειώσει με παρουσία της αστυνομίας και αυτόφωρο (και ξύλο στο τμήμα αν γίνεται).
Να τελειώσει με αποδοκιμασία στα κανάλια που "επικροτούν" αυτές τις αηδιαστικές τουριστικές ψευτοπαραδόσεις, όπως ο ρουκετοπόλεμος ή ο σαϊτοπόλεμος, και μάλιστα ως ρεπορτάζ "κολλητά" με τα ατυχήματα.
Να τελειώσει με τον παραδειγματισμό μας και την παιδεία που κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές.images2
Να τελειώσει με την κατακραυγή όλων μας, συνοδεία, κατά προτίμηση, και φτυσίματος. Σε αυτή την περίπτωση δε θα χρειάζεται να βρέχει τη Μεγάλη Παρασκευή για να αποδειχτεί η ύπαρξή Του και το έργο Του. Θα βοηθάμε εμείς το Μεγάλο Σάββατο.

Ας φτιάξουμε νέα έθιμα. Ας χειροκροτούμε. Ας χοροπηδάμε. Ας αφήνουμε μπαλόνια στον ουρανό. Ας φωνάζουμε "Αλληλούια". Δεν ξέρω. Αλλά αυτό δε μπορεί να συνεχίσει.
Πραγματικά, δε θα ήταν υπέροχο αν "συμφωνούσαμε" σε ένα συγκεκριμένο ναό να "απαγορεύονται" (από εμάς τους ίδιους πρώτα από όλα!!!) τα βεγγαλικά και να αφήνουμε όλοι από ένα λευκό μπαλόνι προς τον ουρανό;

Δε θα ηρεμούσε τις ψυχές μας;
Δε θα ήταν περισσότερο σημειολογικό;
Δε θα προσέφερε χαμόγελο στα παιδιά;
Δε θα αποτελούσε ικανοποίηση προς τους ενήλικες αν γνώριζαν πως κάποια στιγμή στη θέση του μπαλονιού, όπως πάμε, μπορεί να είναι το παιδί τους;

Λοιπόν;
Θα πάτε στην επόμενη Ανάσταση;
Θα τα έχετε ξεχάσει μέχρι του χρόνου;
Θα γελάτε με το διπλανό σας που πετάει ό,τι αυτοσχέδια ή τυποποιημένη μαλακία έχει στα χέρια του;
Θα αποφύγετε να τον "δώσετε" στους μπάτσους αν μπορείτε;
Και θα έχετε μετανιώσει για όλα αυτά αν το επόμενο παιδί είναι το δικό σας;

Tweet it
Tweet it