Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 40

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantili

 Ημέρα ψηφοφορίας η σημερινή-αυτό το κείμενο γράφεται το πρωί της Κυριακής 25/01/2015- και σίγουρα, θέλοντας και μη θα έχεις ακούσεις κάτι από τον θόρυβο που συνηθίσαμε να ονομάζουμε πολιτική ανάλυση. Δεν με παίρνει να σε κουράσω και εγώ, οπότε θα σου διηγηθώ ένα περιστατικό που διέπλασε την προσωπική μου στάση και αντίληψη.

Πρέπει να ήμουν 5-6 χρονών. Ο Δημήτρης, ο καλύτερος φίλος της παιδικής μου ηλικίας είχε γενέθλια. Η ευρηματική μητέρα του, για να μας διασκεδάσει, διοργάνωσε παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού. Αγόρασε παιδικά βιβλία με ιστορίες και τα έκρυψε σε διάφορα μέρη του σπιτιού. Ο κανόνας ήταν finders-keepers που λεν και στην αλλοδαπή. Μετά μας μάζεψε στη μέση του σαλονιού και έδωσε το σύνθημα. Όλα τα παιδιά αρχίσαμε να ψάχνουμε τα κρυμμένα βιβλία.

Όλα; Όχι ακριβώς...

Τα μεγαλύτερα παιδιά – ο Δημήτρης είναι 2 χρόνια μεγαλύτερος μου και υπήρχαν και μεγαλύτερα παιδιά στο πάρτι- είχαν αντιληφθεί την μητέρα του την ώρα που έκρυβε τα βιβλία, οπότε και έτρεξαν κατ’ευθείαν στις θέσεις που είχαν εντοπίσει. Το αποτέλεσμα ήταν να ξετρυπώσουν τα βιβλία στο άψε-σβήσε. Δείχνοντας σπουδαία αποθέματα αυτοσυγκράτησης, κάθισα στη μέση του σαλονιού-δεν είχα προλάβει να κουνηθώ από τη θέση μου- και έβαλα τα κλάματα. Τα μεγαλύτερα παιδιά έσπευσαν να με παρηγορήσουν, προτείνοντας να μου χαρίσουν όλα από ένα βιβλίο, δίνοντας ένα τόνο δημοκρατικότητας στο σκηνικό.

Αρνιόμουν πεισματικά αυτό το διακανονισμό και κανένας δεν καταλάβαινε το λόγο. Βλέπεις Γιάννη μου ήμουν πολύ μικρός για να τους εξηγήσω ότι, το πρόβλημά μου δεν ήταν μόνο ότι δεν πρόλαβα να πάρω και εγώ κάποιο βιβλίο. Το πραγματικό μου πρόβλημα ήταν ότι δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να παίξω και εγώ. Να χαρώ την διαδικασία με τους φίλους μου συμμετέχοντας σε μια κοινή αναζήτηση. Και κυρίως να γίνει όλο αυτό σε ένα περιβάλλον ισονομίας που θα εξασφάλιζε αν όχι ίσες, τουλάχιστον παρόμοιες πιθανότητες επιτυχίας για όλους.

Πέρασαν αρκετά χρόνια για να διαβάσω και να συμφωνήσω με την ρήση του κ.Ηλία Πετρόπουλου. Οι άνθρωποι φύση άνισοι έγραφε ο συγγραφέας που μέσα από τα γραπτά του, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια υποστήριζε εκείνες και εκείνους που μάχονται να εξαλείψουν τις ανισότητες σε κοινωνικό επίπεδο.

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου από τις σημερινές εκλογές θα προκύψει κυβέρνηση με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλώντας με ένα φίλο εκπαιδευτικό πριν από μερικούς μήνες μου είχε πει κάτι που τότε μου φάνηκε μετριοπαθές, και σήμερα αισιόδοξο. Δεν περιμένω, μου είπε, καμιά φοβερή αλλαγή, τουλάχιστον λίγη περισσότερη ευαισθησία σε βασικούς κοινωνικούς τομείς. Θα δούμε.

 

Share

2009©Kavalacity.net