Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 38

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantili

Με αφορμή Γιάννη μου τη δολοφονία του Κώστα Κατσούλη, θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις μου μαζί σου.

Θα θυμάσαι Γιάννη μου ότι στα τέλη της δεκαετίας του 90, έπαιζα σε μια τοπική ομάδα μπάσκετ. Και για να μην πάει ο νους σου σε τίποτα φανταχτερά πρωταθλήματα. Για εφηβικό πρωτάθλημα μιλάμε, για παιδιά 14-16 χρονών που έπαιζαν σε επαρχιακές ομάδες της περιφέρειας μας.

Με τα κλειστά γυμναστήρια όπου γινόντουσαν τα παιχνίδια κακοσυντηρημένα, η θέρμανση τις περισσότερες φορές ήταν άγνωστη λέξη και συνήθως δεν υπήρχε ζεστό νερό για να κάνουμε μπάνιο μετά τον αγώνα. Το όλο πρωτάθλημα ήταν τόσο πρόχειρα οργανωμένο, από όλες τις απόψεις, λες και ήθελε η πολιτεία να μας πείσει για την αδιαφορία της με όσα μέσα διέθετε. Μιζέρια σε όλα τα επίπεδα. Εκτός από ένα.

Ακόμα και σε αυτές τις τόσο αδιάφορες κατηγορίες, υπήρχαν σχεδόν πάντα φίλαθλοι. Για να ακριβολογώ, 2 κατηγορίες φιλάθλων/οπαδών. Οι συνεπαρμένοι γονείς(σε κάποιες περιπτώσεις, όπως οι καταλήψεις 1999-2000 μεταμορφωνόντουσαν σε αγανακτισμένους γονείς) και οι νταήδες του εκάστοτε χωριού/πόλης, φίλοι των αθλητών ή απλώς παριστάμενοι.

Τις κατηγορίες αυτές ανθρώπων που αρχικά φαίνονται τόσο διαφορετικές, τις ενώνουν δύο κοινά στοιχεία. Η αγάπη για την νίκη και η ταυτόχρονη αναβάθμιση του ρόλου τους σε ειδήμονα. Με λίγη κακεντρέχεια θα μπορούσες να βρεις ένα ακόμα. Ότι αν έβαζες τους ίδιους στη θέση των παιχτών που με τόση ευκολία κριτικάριζαν, είχες ανακαλύψει αυτόματα τους χαζούς του χωριού.

Αυτές οι γκροτέσκες φιγούρες, παρούσες σε κάθε «αθλητικό» ραντεβού συνήθως είχαν και μια τιμητική θέση προέδρου ή εφόρου στην ομάδα. Και ανάλογο φανατισμό. Λόγια περί ευγενούς άμιλλας μεταξύ των νεαρών αθλητών και εκπαιδευτικού ρόλου του αθλητισμού πήγαιναν περίπατο μόλις άρχιζε ο αγώνας. Βρισιές και νουθεσίες προς τους διαιτητές, μειωτικοί χαρακτηρισμοί των αντιπάλων και προπηλακισμοί κατά την έξοδο της-μόνο κατ΄όνομα- φιλοξενούμενης ομάδας.

Δύο παραδείγματα. Αγώνας σχολικού πρωταθλήματος κορασίδων -κοριτσιών ηλικίας 11-15 ετών- στο κλειστό της Καλαμίτσας. Σε κάποια στιγμή τον ακούγεται το σύνθημα: σκίστε τες γαμήστε τες. Εκεί ευτυχώς παρενέβη ένας έφορος για να σκάσουν οι κάφροι. Άλλο μέτρο φυσικά δεν πάρθηκε και ναι το σύνθημα ξανακούστηκε και σε άλλους αγώνες. Σε κάποιον αγώνα του παιδικού τοπικού πρωταθλήματος, ένας συμπαίχτης μου κάνει μπάσιμο, βάζει το καλάθι και κερδίζει και φάουλ από τον αντίπαλό του. Ο αντίπαλος προπονητής αφού σκυλοβρίζει τον παίχτη του, τον συμβουλεύει την επόμενη φορά να σπάσει τα χέρια όποιου τολμήσει να σουτάρει «για να μάθει αυτός».

Αν λοιπόν αυτό ήταν το κλίμα σε παιχνίδια του χαμηλότερου επιπέδου, δεν είναι να πέφτεις από τα σύννεφα όταν δολοφονείται εν ψυχρώ ένας φίλαθλος με κλωτσιές στο κεφάλι από είκοσι αντιπάλους. Αυτή τη συμπεριφορά αγαπάμε να έχουμε, διδάσκουμε στις επόμενες γενιές και την επιδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία της βλαχομαγκιάς μας. Το να πεθάνει κάποιος από αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα. Είναι η στατιστική επιβεβαίωση του.

 

 

 

Share

2009©Kavalacity.net