Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 34

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 4.67 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantili

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που δοκίμασα, ήταν ότι έπρεπε να εισάγω στον κειμενογράφο του υπολογιστή μου την λέξη ρουφιάνος διότι δεν την αναγνώριζε στον ενικό. Την είχε όμως στον πληθυντικό και αυτό μάλλον θα έπρεπε να το περιμένω. Οι ρουφιάνοι είναι σαν τα άστρα το σούρουπο: στην αρχή βλέπεις μόνο ένα, όσο όμως νυχτώνει και καθαρίζει ο ουρανός, εμφανίζονται χιλιάδες. Και αντε μετά να βγάλεις άκρη...

Όπως και δεν βγάζω άκρη με την δολοφονική επίθεση στο στέκι έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Δεν με πείθουν οι κορόνες των υπόδικων χρυσαυγιτών περί αναίτιας επίθεσης απέναντι στο αθώο κόμμα τους. Ούτε οι καρμπόν αναλύσεις που κάνουν λόγο για στημένη υπόθεση και προβοκάτσια ώστε να σκεπαστούν τα νέα μέτρα και να βουτηχτεί το φασιστικό κίνημα στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Μου φαίνονται εξίσου πρόχειρες και προκάτ. Σαν να γυρίζουμε σπαγγέτι γουέστερν, πέφτουν μερικοί πυροβολισμοί, κάποιο σκωτόνονται και εμείς τραγανίζουμε ποπ-κορν μέσα στην κλισέ σιγουριά μας ότι στο τέλος θα κερδίσουν οι καλοί.

Το θέμα είναι Γιάννη μου ότι όπως μας είχε πει και ο κυρ-Χρόνης Μίσσιος, άντε να βρεις ποιοι είναι πλέον οι καλοί. Παλιότερα γνώριζες ποιος είναι ο εχθρός, ποιος ο ρουφιάνος και ποιος ο δικός. Οπότε συνεχίζουμε να μετράμε πτώματα, στο οποίο σαν κοινωνία είμαστε και εξασκημένοι, διότι όπως και να το δεις δεν σταματήσαμε ποτέ να το κάνουμε. Συνεπώς προβλέπω πόλεμο δηλώσεων μέχρι να ξεχαστεί το όλο θέμα και να μείνει κάθε ομάδα να ανατρέφει τους μύθους της περί του πως είχαν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τα γεγονότα. Η κατασκευή θολών έως και στρεβλών εικόνων για το παρελθόν και η αντικατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας με βολικούς μύθους αποτελούσαν ακόμα ένα πεδίο στο οποίο έχουμε διαπρέψει σαν κοινωνία. Ένα ακόμα είναι η βία, από όπου κι αν προέρχεται.

Είμαστε ένας βίαιος λαός, που το απολαμβάνει – και ενίοτε το βροντοφωνάζει συνθηματολογώντας- όταν εξασκεί βία, και κλαψουρίζει όταν του εξασκείται. Ο δαιμόνιος Μαρξ είχε πει ότι η βία είναι η μαμή της ιστορίας και αποδεικνύεται καθημερινά ότι είχε προφανώς δίκιο. Συνεπώς το να δαιμονοποιούμε ένα φυσικό φαινόμενο και να το ξορκίζουμε με ευχολόγια καταδικασμού προς πάσα κατεύθυνση, είναι το ίδιο αποτελεσματικό όσο και οι προσευχές των παπάδων τον Μεσαίωνα εναντίον του ιού της πανούκλας. Όπως λοιπόν και ο ιός της πανούκλας είναι κάτι υπαρκτό αλλά αόρατο για τα αδαή μάτια των ανθρώπων της εποχής, έτσι είναι και ο φασισμός στις μέρες μας. Μόνο που ήμερα αγγίζει τα όρια του τραγικού να δηλώνεις άγνοια ως προς την ουσία του φασισμού. Ή σκοπιμότητα, ειδικά αν είσαι δημοσιογράφος, οπότε και είναι μέρος της δουλειάς σου να αναγνωρίζεις τις σύγχρονές σου κοινωνικές δομές, ώστε να μπορείς να ασκείς σοβαρή κριτική.

"And Now For Something Completely Different" (ft. Monty Python)

Πολλά συγχαρητήρια στον διαιτητή της αναμέτρησης Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Έπαιξε πραγματικά 50 – 50, διακόπτοντας σωστά τον αγώνα όταν η κατάσταση στις κερκίδες πήγε να εκτροχιασθεί, είχε ρυθμό και σωστές τοποθετήσεις. Κράτησε το παιχνίδι μέσα στα αθλητικά πλαίσια χωρίς ο ίδιος να γίνεται αρνητικός πρωταγωνιστής. Μοναδική παρατήρηση, ότι αυτό το γαλάζιο στην φανέλα τον παχαίνει λίγο.

 

 

Share

2009©Kavalacity.net