Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 33

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantili

Παραμονή της επετείου του ΟΧΙ θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σου. Δεν θέλω να μπούμε στον φαύλο κύκλο του ποιος απάντησε στο Ιταλικό τελεσίγραφο, αν ήταν ο κατάκοιτος δικτάτορας ή ο πάνσοφος λαός ή οποιοσδήποτε άλλος.

Έχουν περάσει τόσα χρόνια, έχει χυθεί τόσο μελάνι και στην τελική δεν γράφω ιστορικές μελέτες, στο kavalacity γράφω που θα πάρει βεβαίως την θέση που του αρμόζει στην ιστορία. Το αποτέλεσμα μετράει και σε αυτή την περίπτωση, που στο δικό μου ποδοσφαιρικό φαντασιακό έχει τη μορφή της αναμέτρησης δύο ομάδων. Εδώ ίσως να φταίει και το γεγονός ότι κάθε αθλητική αναμέτρηση ελληνικής ομάδας προβάλλεται στο σύνολό της από παράγοντες, αθλητές και δημοσιογράφους ως εθνική μάχη.

Σε καθαρά στρατηγικό επίπεδο είχαμε δύο αντίπαλες ομάδες. Η μια καλοπροπονημένη και υπερβολικά σίγουρη για τον εαυτό της, η δεύτερη με χειρότερο εξοπλισμό ανύπαρκτη ηγεσία. Την πατάει λοιπόν η πρώτη, διότι παίζει σε ξένο γήπεδο, με αντίπαλο με δυνατότερο κίνητρο, που πήγε το παιχνίδι στην προσωπική αναμέτρηση , δηλαδή το έφερε στ μέτρα της. Και εκεί την πάτησε ο στα χαρτιά ισχυρός, μιας και σε τέτοιες αναμετρήσεις επιλέγεις να παίξεις στις δυνατότητες και να εκμεταλλευτείς τις αδυναμίες του αντιπάλου και όχι το αντίθετο.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, μαύρη και σκοτεινή. Σε αυτή τη μαυρίλα πάτησε και ο μετανιωμένος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Τζιτζικώστας, προσκαλώντας τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής στην παράτα για την εθνική επέτειο. Με τον οποίο θα συμφωνήσω ότι δεν είναι δική του δουλειά να ξεκαθαρίζει ποιους βουλευτές πρέπει να καλέσει ή όχι, μιας και ο ρόλος του ξεκάθαρα του υπαγορεύει να τους καλέσει όλους. Δημόσιος υπάλληλος είναι ο άνθρωπος, όχι κριτής εθνικής καθαρότητας και πολιτικής ορθότητας. όπως συχνά επαναλαμβάνεται από δημόσιους φορείς, απλώς λοιπόν έκανε την δουλειά του στα πλαίσια που αυτή του επιβάλλει.

Εδώ νομίζω ότι είναι και το λεπτό σημείο Γιάννη μου. στην αποποίηση δηλαδή της προσωπικής επιλογής από τον φορέα και την υιοθέτηση της τεχνικής μόνο πλευράς της επαγγελματικής ιδιότητας, ώστε να αποποιηθεί τις όποιες ευθύνες απορρέουν από τις επιλογές του. Με λίγα λόγια, οι δημόσιοι λειτουργοί επιλέγουν να είναι αυτόνομες προσωπικότητες όταν είναι να τους δοθούν διακρίσεις και ανώνυμοι εκτελεστικοί λειτουργοί, όταν καλούνται να δώσουν νόημα στην θέση που κατέχουν μέσω της στάσης τους. Και ενίοτε της παραίτησής τους όταν θεωρούν ότι οι θεσμοί είναι αντίθετοι με τα πιστεύω τους.

Δεν θεωρώ ότι αποτελεί δικαιολογία η θεσμική υποχρέωση για ένα δημόσιο λειτουργό. Διότι αν αυτό ίσχυε, θα μπορούσαμε να διορίζουμε τον οποιοδήποτε που ακολουθούσε το δημοσιονομικό manual και να καθαρίζαμε αναίμακτα. Τις προσωπικότητες τις χρειαζόμαστε για να συγκρούονται με τους θεσμούς, ώστε ν αντιλαμβανόμαστε σαν κοινωνία αν αυτοί εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον ή όχι. Και φυσικά για να το κάνεις αυτό θα πρέπει να σπάσεις και μερικά αυγά στην πορεία.

Τέλος μια πρόταση προς τους Χρυσαυγίτες και τους οπαδούς τους. Αφού διαθέτουν το φρόνιμα και το οπλοστάσιο, την οικονομική στήριξη, την απαραίτητη φυλετική καθαρότητα και την βοήθεια του Θεού και μερικών τοπικών εκπροσώπων του, όπως τουλάχιστον επικαλούνται, γιατί δεν μαζεύονται να κάνουν μια εκστρατεία, να πάρουν την Πόλη, την Αγία Σοφία, την Κόκκινη μηλιά και άλλους στρατηγικούς στόχους, να ιδρύσουν ένα αμιγώς ελληνοπατριωτικοθρυσκευτικό κράτος όπως το ονειρεύονται και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα; Να αναμετρηθούν με τους εχθρούς τους στο ένδοξο πεδίο της μάχης σίγουροι ότι το αγνό και ανώτερο ελληνικό DNA τους θα τους φέρει την νίκη, αντί να τραμπουκήζουν (και ενίοτε σκοτώνουν) μουλωχτά και με αριθμητική υπεροχή όποιον δύστυχο πέσει στα χέρια τους.

Στην τελική, πριν από 100 περίπου χρόνια, μια άλλη ομάδα, με εντελώς διαφορετικά κίνητρα έριξε την δική της ιστορική ζαριά, που μετά από διάφορες γκέλες κατέληξε ντόρτια και πλήρωσαν(και ακόμα πληρώνουν) στο τέλος τα σπασμένα. Άιντε λοιπόν χρυσαυγίτικα παλικάρια, δείξτε τον δρόμο. Εκτός και αν στα πλαίσια της καταδίκηςτηςβίαςαπόόπουκαιανπροέρχεται – έχει γίνει τόσο κλισέ αυτή η επίκληση που πρέπει πλέον να την μετατρέψουμε σε αρκτικόλεξο για να μην πιάνει χώρο- θα περιμένετε πάλι με χρόνια με καιρούς. Οπότε στο ενδιάμεσο βγείτε σε κανένα τηλεοπτικό παράθυρο, χαριεντιστείτε με κανένα καλλιτεχνικό αστέρα και πουλήστε ανέξοδα πατριωτισμό και προγονολατρεία που είναι και πιο ασφαλές και αποφέρει και κέρδη. Που ξέρεται. μέχρι και υπουργοί υγείας μπορεί να γίνεται με αυτή τη συνταγή.

 

 

Share

2009©Kavalacity.net