Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 27

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantiliΚαβάλα city και σας μ@μ@με το σπίτι, Γιάννη μου, ειδικά τώρα που η ιδιοκατοίκηση αποτελεί τελεσίδικα απατηλό όνειρο του πασοκικού '80.

Χρειάζεται να αρχίσω επιθετικά, μιας και ο πολυχρονεμένος administrator που ο Θεός να μου κόβει φρύδια και να του δίνει στρείδια να καρδαμώσει, έριξε μια ματιά στην επισκεψιμότητα του site και απεφάνθει: Χμμμ. Για να μεταφράσεις την λιγομίλητη σοφία, δεν θα πρέπει να επιμείνεις στο ύφος ή στον τόνο με το οποίο μουρμούρισε σιβυλλικά. Με τέτοιες λεπτομέρειες ασχολούνται οι ψυχολόγοι, και άντε να βρεις άκρη με αυτό το σινάφι. Το κόλπο εδώ, είναι να μετρήσεις τα 'μ'. (το 'χ' είναι παραπλανητικό) και με λίγη βοήθεια από την αξιόπιστη επιστήμη της αριθμολογίας, να κατανοήσεις το χρησμό. Στην δική μας περίπτωση τα 'μ' ήταν τρία

 

 και φαντάζομαι καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Πρώτο βήμα λοιπόν να κόψω τους μακροσκελής και άσχετους με το κυρίως θέμα προλόγους. Όπως μπορείς να παρατηρήσεις βελτιώνομαι. Το δεύτερο βήμα είναι να καταπιαστώ με θέματα επίκαιρα, ζωντανά, τα οποία με τη βοήθεια συντακτικά δομημένου, αισθητικά άρτιου και γραμματικά ορθού λόγου θα φωτίσουν την πολύπλευρη πραγματικότητα, χωρίς να παραγκωνίζουν την μοναδικότητα και τον κυρίαρχο ρόλο του ατόμου στην αέναη ροή των γεγονότων

Οπότε χωρίς άλλη χρονοτριβή ξεκινώ:

Tο μείζων θέμα από την εποχή που γράφτηκε το συμπαθές άσμα είναι ακριβώς το ίδιο και παραμένει απαράλαχτο: τα ριάλια. Ριάλια, που την στιγμή που μιλάμε παίζονται σε ένα αρκούντως βρώμικο παιχνίδι. Δηλαδή όχι ακριβώς τα ίδια τα λεφτά, αλλά η διαθέσεις οι προσδοκίες και τα όνειρα του κόσμου που νομίζει ότι τα κατέχει.

Πανηγυρίζουν οι εγχώριοι αλλά και οι καλαμαράδες εραστές της αδάμαστης ελληνικής ψυχής, για το βροντερό ΟΧΙ του αδέκαστου κυπριακού λαού. Να χαλάσω λίγο το εορταστικό κλίμα των ημερών, επισημαίνοντας μια γενική αλλά και ευκολοπροσπέραστη λεπτομέρεια: την άρνηση στη συγκεκριμένη πρόταση δεν την έδωσε ο λαός, ο οποίος λιγότερο από ένα μήνα πριν εξέλεξε πανηγυρικά την ν κυβέρνηση Ανστασιάδη, αλλά το κυπριακό κοινοβούλιο. Το οποίο στην ολότητά του είναι υπέρ της μνημονιακής λύσης ( και οι 3 υποψήφιοι των κυπριακών εκλογών ήταν υπέρ της εφαρμογής μνημονίου. Στην Κύπρο δεν υπήρξε αντιμνημονιακή πρόταση.). Με αποχή μάλιστα από την ψηφοφορία του προεδρεύοντος κόμματος. Συνεπώς ούτε την επανάσταση κηρύξαμε στην Κύπρο- μην ξεχνάς ότι διακυβεύεται ο τρόπος που θα εφαρμοστεί το μνημόνιο και όχι το αν θα προχωρήσει η Κύπρος σε αυτό-, ούτε η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση μεταμορφώθηκαν σε avengers και justice league που οσονούπω θα σώσει τον Κύπριο αστό από τον magneto, τον red skull και τον κακό το λύκο ταυτόχρονα.

Το σύνηθες σενάριο, αν και χιλιοειπωμένο κερδίζει πάντα στην τελική απονομή: ψήνουμε το ψάρι στα χείλη του κόσμου, αφήνοντας μια esans καταστροφολογίας να πλανάται αόριστα, αναβαθμίζουμε τον ρόλο κάθε ιδιότητας και απόχρωσης υπερβολικού σχολιαστή ώστε να χτίσουμε ένταση και τέλος πλασάρουμε την προσυμφωνημένη λύση ως μοναδική και τετελεσμένη. Οπότε την καταπίνει και το πόπολο αφού δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Βγάζουμε και έναν εκπρόσωπο τύπου με ύφος Ξανθόπουλου στα καλύτερά του να μας διαβεβαιώνει σε όλους τους τόνους ότι δόθηκε πύρρειος μάχη για το καλό του λαού και του τόπου και ζούμε εμείς σκατά και κάποιοι άλλοι σίγουρα καλύτερα, ώστε να υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι κάποια στιγμή, αν είμαστε καλά παιδιά και κάνουμε υπομονή θα βρεθούμε στην θέση τους.

 

Share

2009©Kavalacity.net