Εκτύπωση

Γιάννη μου το καντήλι σου 15

Συγγραφέας: Αλέξανδρος Ταμπάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Αλέξανδρος Ταμπάκης γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

giannis-kantili

Οι κονστρουκτιβιστές, άνθρωποι με ξεκάθαρες απόψεις, περίεργο τίτλο και φανερή έλλειψη φαντασίας, παρομοιάζουν τη γνώση με ένα οικοδόμημα. Προφανώς τα τούβλα αποτελούνται από επιμέρους διδασκόμενα αντικείμενα, ουδεμία σχέση έχοντα με τους μαθητές-τούβλα (οι τελευταίοι δεν προβλέπονται από τη θεωρία).

Οι περισσότερες γυναίκες φιλόλογοι με φανερή αγάπη στην ταινία «ο κύκλος των χαμένων ποιητών» υποστηρίζουν ότι η γνώση είναι κάτι σαν σπίθα.

Οφείλω να ομολογήσω τη συμπάθειά μου τόσο ως προς τους σεβάσμιους κονστρουκτιβιστές (οικοδομιστές) όσο και ως προς τις φιλολόγους, αν και ποτέ δεν μπόρεσα να τις πάρω στα σοβαρά, Aυτό το τελευταίο αποτελεί κακοήθεια από μέρους μου, και πρέπει να το διορθώσω πριν ξαναγεννηθώ ως σκελετός γυαλιών πρεσβυωπίας μεσόκοπης φιλολόγου Γυμνασίου. Όπως και να έχει το μετεμψυχωτικό μου μέλλον, αν συνδυάσεις τις δύο απόψεις προκύπτει ότι γνώση είναι ένα φλεγόμενο οικοδόμημα, η οποία δικαιώνει και το αναρχικό σύνθημα «το πιο φωτεινό σχολείο είναι αυτό που καίγεται».

Η παραπάνω εισαγωγή είχε ως μοναδικό στόχο να ψηλαφίσει το εκλογικό αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής,

επιτιθέμενη στο κλισέ «ψηφίζω αυτό(ν) που ξέρω», με μοναδικό λογικό σύνδεσμο το γεγονός ότι τα ρήματα ξέρω και γνωρίζω είναι ταυτόσημα. Προφανώς δεν τα πολυκατάφερα, όμως παρηγοριέμαι. Μιας και τα ίδια και χειρότερα αποτελέσματα είχαν μια ετερόκλητη στρατιά από στατιστικολόγους, πρώην και νυν βουλευτές, γλάστρες (παντός φύλου) πρωϊνάδικων, μέντιουμ, στοχαστές τις αριστεράς και φαντάζομαι και ο Βαμβακούλας, που εκτός από Ηρακλειδέας (και συνεπώς προστατευόμενο είδος) είναι και 3-4 δεκαετίες πίσω, και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτο κόμμα δεν μπορεί να διεκδικήσει το μπόνους των 50 εδρών που προβλέπει ο εκλογικός (sic) νόμος.

Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι δηλαδή η αποτυχία και των άλλων δεν συνιστά επίτευξη κάποιου στόχου από μέρους μου. Θα σου φέρω όμως ένα παράδειγμα για να σου αποδείξω τη θέση μου. Σκέψου τις ωραίες γυναίκες που περπατούν στο δρόμο. Σκέψου τις τώρα και με ελάχιστα ρούχα, μιας και έρχεται καλοκαίρι. Οι πλείστοι άνδρες θα γυρίσουν να τις κοιτάξουν, περνώντας μια και μοναδική σκέψη από το μυαλό τους, σε εκατομμύρια παραλλαγές. Πριν προλάβεις να ρωτήσεις, να σε πληροφορήσω ότι αν δεν μπορείς να καταλάβεις πια είναι η σκέψη που περνά από τα μυαλά των περισσοτέρων ανδρών, μάλλον το παστεριώνεις το αβοκάντο και δεν το ξέρεις.

Το ερώτημα τώρα προκύπτει αμείλικτα: και τι καταφέρνουν κοιτώντας σαν χάνοι; Η απάντηση είναι προφανώς τίποτα. Μπορεί στο φαντασιακό του καθενός να δημιουργείται μια αμφισβητούμενη αίσθηση (αυτό)ικανοποίησης, αλλά καθαρά πρακτικά το αποτέλεσμα είναι μηδαμινό.

Το μόνο απτό κέρδος είναι ότι εσύ, όπως και οι περισσότερο όμορφοι, έξυπνοι, καταφερτζήδες (και πρόσθεσε οποιοδήποτε επίθετο θέλεις) έχουν καταφέρει ακριβώς την ίδια αποτυχία με εσένα.

Να κοιτάζουν, χωρίς να αντιδρούν, πιστεύοντας οτι η γκόμενα θα τους κάτσει, και όταν αυτό παραδόξως δεν συμβεί, ότι είναι σίγουρα λεσβία. Μια ορθολογική και ψύχραιμη προσέγγιση δηλαδή, σχεδόν ταυτόσημη με το τηλεοπτικό μετεκλογικό συναίσθημα.

Share

2009©Kavalacity.net